Wydarzenia

 

Spis najnowszych informacji:

1. Porządek wakacyjny Mszy św. w parafii. 

2.„Projekt dotyczący remontu dachu kościoła filialnego p.w. św. Józefa w Starym Dworku zrealizowany przy wsparciu finansowym Gminy Bledzew” 

3. Najnowsze wytyczne dotyczące ostatniego etapu programu duszpasterskiego „ODNOWA” Z DNIA 30.05.2020 R.

4.Zgromadzę was na nowo Ez 11,17. Program duszpasterski diecezji zielonogórsko-gorzowskiej na czas stanu epidemii 

5.Akt zawierzenia Polski Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i Matce Bożej Królowej Polski

6.DEKRET PENITENCJARII APOSTOLSKIEJ ODNOŚNIE PRZYZNANIA SPECJALNYCH ODPUSTÓW DLA WIERNYCH W OBECNEJ SYTUACJI PANDEMII, 20.03.2020 R.
7.Przeczytaj i podaj dalej.  Liturgia z kościoła w Bledzewie on-line

  Ad 1. Porządek wakacyjny Mszy św. w parafii: W sobotę Msza św. w Bledzewie o godz. 8.00, nie ma Mszy św. wieczorem. Msze św. niedzielne odprawiane w sobotę po południu: Popowo godz. 16.45; Zemsko godz. 18.00; Chycina godz. 19.15. Msze św. odprawiane w niedzielę: Bledzew godz. 8.00 i 12.30; Stary Dworek godz. 9.30; Goruńsko godz. 11.00.  

   Ad 2. „PROJEKT DOTYCZĄCY REMONTU DACHU kościoła filialnego p.w. św. Józefa w Starym Dworku zrealizowany przy WSPARCIU FINANSOWYM GMINY BLEDZEW” 

Dziękujemy wszystkim, dzięki którym udało się zrealizować pierwszy etap prac restauratorskich (tj. remont dachu) na kościele p.w. św. Józefa w Starym Dworku. W pierwszej kolejności chciałbym  podziękować parafianom ze  Starego Dworku, którym udało się zebrać największą część środków potrzebnych do remontu dachu. Dziękujemy Gminie Bledzew, za największe wsparcie finansowe w realizacji tego projektu spośród proszonych instytucji. Dziękujemy także Lasom Państwowym (Nadleśnictwo Skwierzyna, Międzyrzecz i Karwin) oraz GBS Międzyrzecz Oddział w Bledzewie, a także osobom prywatnym za ich wkład w realizację tego przedsięwzięcia.

Program

ODPUST KU CZCI MATKI BOŻEJ ROKITNIAŃSKIEJ W SANKTUARIUM MATKI BOŻEJ CIERPLIWIE SŁUCHAJĄCEJ W ROKITNIE 2020

 

W tym roku zapraszamy przede wszystkim do duchowej łączności dzięki transmisjom online dostępnym na stronie WWW sanktuarium: http://rokitno.org.

Nabożeństwa i modlitwy w tygodniu odpustowym w tym roku będą miały miejsce w bazylice.

 

14.06. – niedziela

godz. 12.00 – Msza św. w intencji powołań z udziałem wychowawców i alumnów Z-GWSD w Paradyżu (ks. Dariusz Mazurkiewicz)

po Mszy św. poczęstunek

godz. 20.30 – Wystawienie Najświętszego Sakramentu i modlitwa różańcowa oraz Nowenna do Matki Bożej Rokitniańskiej

godz. 21.00 – Apel Maryjny

 

15.06. – poniedziałek

godz. 11.00 – Koronka do Bożego Miłosierdzia i Msza św. z homilią – z udziałem Apostolstwa Trzeźwości (ks. Henryk Grządko)

po Mszy św. poczęstunek

godz. 17.30 – nabożeństwo ku czci NSPJ

godz. 18.00 – Msza św. z homilią

godz. 20.30 – Wystawienie Najświętszego Sakramentu i modlitwa różańcowa oraz Nowenna do Matki Bożej Rokitniańskiej

godz. 21.00 – Apel Maryjny

 

16.06. – wtorek

godz. 11.00 – Koronka do Bożego Miłosierdzia i Msza św. z homilią – z udziałem osób posługujących w naszych parafiach – kościelni, zakrystianie, organiści itd. (ks. Andrzej Hładki)

po Mszy św. poczęstunek

godz. 17.30 – nabożeństwo ku czci NSPJ

godz. 18.00 – Msza św. z homilią

godz. 20.30 – Wystawienie Najświętszego Sakramentu i modlitwa różańcowa oraz Nowenna do Matki Bożej Rokitniańskiej

godz. 21.00 – Apel Maryjny

 

17.06. – środa

godz. 9.30 – Spotkanie tematyczne: „Posługa księży kapelanów podczas epidemii w placówkach medycznych diecezji zielonogórsko- gorzowskiej” z udziałem Księdza Biskupa Diecezjalnego i Dyrektora Wydziału Duszpasterskiego

godz. 10.30 – Modlitwa różańcowa

godz. 11.00 – Msza św. z homilią w intencji chorych i cierpiących oraz służby zdrowia (Biskup Zielonogórsko-Gorzowski, ks. Tomasz Duszczak) z udziałem kapelanów szpitali na terenie naszej diecezji

Zawierzenie Matce Bożej środowisk osób chorych i służby zdrowia

po Mszy św. poczęstunek

godz. 17.30 – nabożeństwo ku czci NSPJ

godz. 18.00 – Msza św. z homilią

godz. 20.30 – Wystawienie Najświętszego Sakramentu i modlitwa różańcowa oraz Nowenna do Matki Bożej Rokitniańskiej

godz. 21.00 – Apel Maryjny

 


 

18.06. – czwartek – UROCZYSTOŚĆ MATKI BOŻEJ ROKITNIAŃSKIEJ

godz. 11.00 – Msza św. ku czci Matki Bożej Rokitniańskiej z homilią z udziałem księży z dekanatu Rokitno oraz leśników (Biskup Zielonogórsko-Gorzowski)

po Mszy św. poczęstunek

godz. 17.30 – nabożeństwo ku czci NSPJ

godz. 18.00 – Msza św. ku czci Matki Bożej Rokitniańskiej z homilią

godz. 20.30 – Wystawienie Najświętszego Sakramentu i modlitwa różańcowa

godz. 21.00 – Apel Maryjny

 

19.06. – piątek

godz. 11.00 – Msza św. z homilią

godz. 17.30 – nabożeństwo ku czci NSPJ

godz. 18.00 – Msza św. z homilią

godz. 20.30 – Wystawienie Najświętszego Sakramentu i modlitwa różańcowa

godz. 21.00 – Apel Maryjny

 

20.06. – sobota

godz. 10.00 – Spotkanie Stowarzyszenia Rodzin Katolickich

godz. 11.00 – Msza św. z homilią (Stow. Rodzin Katolickich)

spotkanie formacyjne dla Nadzwyczajnych Szafarzy i poczęstunek

godz. 15.00 – Msza św. połączona z promocją Nadzwyczajnych Szafarzy Komunii św. (Biskup Zielonogórsko-Gorzowski)

godz. 17.30 – nabożeństwo ku czci NSPJ

godz. 18.00 – Msza św. z homilią – Diecezjalny Dzień Młodych

czuwanie modlitewne

godz. 20.30 – Wystawienie Najświętszego Sakramentu i modlitwa różańcowa

godz. 21.00 – Apel Maryjny

 

21.06. – niedziela

Msze św. z homilią o godz. 9.00, 12.00, 15.00, 18.00.

 

godz. 10.30 Suma odpustowa z udziałem biskupa toruńskiego Wiesława Śmigla z intronizacją relikwii bł. Stefana Wincentego Frelichowskiego

 

Msza św. będzie transmitowana przez TVP 3 Gorzów Wielkopolski

 

Uwaga! Z uwagi na ograniczenia miejsca w kościele w koncelebrze mogą wziąć udział jedynie dziekani lub wicedziekani oraz zaproszeni imiennie księża (należy zabrać ze sobą alby)

 

 

godz. 17.30 – Nabożeństwo ku czci NSPJ

godz. 20.30 – Wystawienie Najświętszego Sakramentu i modlitwa różańcowa

godz. 21.00 – Apel Maryjny

 

Przed uroczystością, od 9 czerwca zachęcamy także do odmawiania w parafiach Nowenny do Matki Bożej Rokitniańskiej. Intencja Biskupa Zielonogórsko-Gorzowskiego na czas tegorocznej nowenny: O nowe, święte powołania kapłańskie dla naszej diecezji (tekst przesłany pocztą elektroniczną).

Ad 2Zarządzenia dotyczące programu duszpasterskiego diecezji zielonogórsko-gorzowskiej w czasie epidemii: Etap III – Odnowa 

Wprowadzenie

Tegoroczna uroczystość Zesłania Ducha Świętego przynosi nam szczególną nadzieję w sytuacji zmagania z trwającą wciąż w naszym kraju epidemią. Po okresie ograniczeń, które radykalnie wpłynęły na życie Kościoła na świecie i w naszej ojczyźnie, pojawiają się warunki powrotu do coraz pełniejszego udziału w chrześcijańskim życiu. Widzimy w tym znak spełniającej się Bożej obietnicy, zawartej w proroctwie Ezechiela, która towarzyszy diecezjalnemu programowi duszpasterskiemu w tym szczególnym okresie: Zgromadzę was na nowo (Ez 11,17).

Jak wiadomo, w programie duszpasterskim wyznaczone zostały trzy etapy, uzależnione od obowiązujących przepisów sanitarnych: etap I – Możliwość, etap II – Zachęta oraz etap III – Odnowa. Po dyskusji podczas wideokonferencji z księżmi dziekanami i po uwzględnieniu aktualnych wytycznych władz państwowych[1] przechodzimy do etapu III, który rozpocznie się 1 czerwca br. 

Realizacja etapu III – Odnowa

Najistotniejsze dla działalności parafii normy sanitarne dotyczą następujących kwestii:

  • W kościołach i kaplicach nie obowiązuje limit gromadzących się osób (Rozporządzenie Rady Ministrów § 15 ust. 8).
  • Wierni mają jednak obowiązek zakrywania ust i nosa w obiektach kultu religijnego także podczas trwania obrzędów liturgicznych. Dotyczy to również usługujących. Z tego obowiązku wyłączeni są jedynie duchowni i to tylko w trakcie sprawowania liturgii (§ 18 ust. 1 pkt 3).
  • Dozwolone są zgromadzenia plenerowe do 150 osób. Uczestnicy muszą jednak zasłaniać usta i nos lub zachować 2-metrowy dystans społeczny (§ 15 ust. 8).

W związku z tym, z dniem 1 czerwca br. odwołuję dyspensę z 14 marca br. dotyczącą obowiązku uczestnictwa we Mszy św. w niedziele i święta nakazane. Powracamy zatem do obowiązujących w prawie kościelnym zasad (por. kan. 1247 i 1248 Kodeksu Prawa Kanonicznego), od przestrzegania których zwolnione są jedynie osoby chore, w podeszłym wieku, przebywające na kwarantannie czy też z innych ważnych przyczyn niezdolne do fizycznej obecności na Mszy św.

Na obecnym etapie należy przestrzegać następujących wytycznych w poszczególnych obszarach duszpasterstwa. Zmieniają one bądź uzupełniają dotychczasowe przepisy diecezjalne.

1.   Katecheza parafialna

a)   Spotkania grup parafialnych oraz spotkania formacyjne można organizować w kościołach lub w salkach parafialnych z zachowaniem obowiązku zasłaniania ust i nosa oraz odpowiedniego dystansu. W spotkaniach może uczestniczyć także młodzież i dzieci (ministranci, grupy oazowe, KSM itp.).

b)  Na prośbę rodziców i za zgodą proboszcza możliwe jest przygotowanie i udzielenie dziecku sakramentów pokuty i pojednania oraz I Komunii św. indywidualnie lub w małej grupie. Czas przygotowań nie może być krótszy niż miesiąc. Program formacji powinien zawierać treści programowe katechezy szkolnej i parafialnej wymaganej do formacji eucharystycznej dzieci w diecezji. Należy pamiętać, że rodzice mają prawo zaczekać z eucharystycznym przygotowaniem swoich dzieci do czasu ustania epidemii. Powrót do grupowego sposobu przygotowania i celebrowania I Komunii św. będzie możliwy po otwarciu szkół i rozpoczęciu zajęć z religii w szkole.

c)   Na prośbę rodziców i młodzieży możliwe jest przygotowanie do bierzmowania. Należy je przeprowadzić według programu i zasad diecezjalnych z zachowaniem norm sanitarnych.

d)  Możliwe jest przygotowanie do bierzmowania osób dorosłych. Należy je przeprowadzić w wyznaczonych dekanatach: Głogów – NMP Królowej Polski, Gorzów Wlkp. – Katedra, Kostrzyn nad Odra, Lubsko, Pszczew, Sława, Sulęcin, Świebodzin – NMP Królowej Polski, Zielona Góra – Podwyższenia Krzyża Świętego. Formacja powinna trwać od czerwca do sierpnia i przebiegać według obowiązującego programu diecezjalnego. Uroczystość bierzmowania odbędzie się 7 września br. (poniedziałek) w parafii katedralnej w Gorzowie Wlkp. Informację o terminach i miejscu spotkań z kandydatami należy przesłać do 15 czerwca do Wydziału Nauki Katolickiej.

2.   Sprawowanie sakramentów i sakramentaliów

Z zachowaniem przez celebransa zasad higieny opisanych w poprzednich zarządzeniach w sprawowaniu sakramentów świętych należy uwzględnić, co następuje: 

a)   Eucharystia

  • Służby liturgicznej nie obowiązują ograniczenia wieku.
  • Dzieci mogą uczestniczyć we Mszy św. bez opieki rodziców.
  • Przypominamy, że dopuszczalne są dwie formy przyjmowania Komunii św. – na rękę i do ust. Osoby przyjmujące Komunię św. na rękę obowiązane są do spożycia Eucharystii w obecności szafarza bezpośrednio po jej otrzymaniu.
  • Szafarze Komunii św. są zobowiązani do zachowania szczególnej higieny i dezynfekcji rąk.
  • Przywrócona zostaje posługa nadzwyczajnych szafarzy Komunii św., ale tylko w zakresie pomocy przy jej rozdzielaniu w kościołach.
  • Przebywający na zewnątrz świątyń mają mieć zasłonięte usta i nos albo zachować zasadę dystansu co najmniej 2 metrów.
  • Śpiew suplikacji na zakończenie Mszy św. można zastąpić stosownym wezwaniem w modlitwie wiernych lub inną formą modlitwy o zachowanie od pandemii, suszy i innych klęsk.
  • Z uwagi na zniesioną dyspensę od uczestnictwa we Mszy św. w niedziele i święta nakazane, należy zachować roztropność odnośnie transmisji internetowych.

b)  Pokuta i pojednanie

  • W parafiach należy organizować codzienny dyżur spowiedniczy.
  • Należy przypomnieć wiernym o obowiązku spowiedzi i Komunii wielkanocnej oraz zachęcać do korzystania z tych sakramentów.

c)   Komunia chorych, Wiatyk i sakrament chorych

  • Chorych z posługą sakramentalną mogą odwiedzać jedynie kapłani na prośbę zainteresowanych.
  • Podczas sprawowania posługi należy zachować obowiązek używania maseczki ochronnej przez celebransa oraz zasady higieny opisane w rozporządzeniu z dnia 26 marca br.

d)  Małżeństwo

  • Kursy przedmałżeńskie należy organizować w każdym dekanacie według wytycznych Wydziału Duszpasterstwa Rodzin.
  • Należy wznowić działalność parafialnych poradni rodzinnych. Doradcy rodzinni prowadzą spotkania z narzeczonymi z zachowaniem zasad sanitarnych.
  • Od 1 czerwca obowiązują nowe wzory dokumentów przedślubnych. Protokół podstawowy dostępny jest w Księgarni św. Antoniego, a pozostałe formularze na stronie https://kancelaria.diecezjazg.pl/

e)   Pogrzeb

  • Dozwolone są wszystkie liturgiczne formy pogrzebu.

 3.   Obchody Bożego Ciała

Tegoroczna uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa obwarowana jest ograniczeniami wciąż trwającego stanu epidemii. Ze względu na limit zgromadzeń 150 osób, obchody koncentrować się będą zasadniczo wokół kościołów parafialnych lub filialnych. W związku z tym w parafiach należy:

  • zorganizować procesję eucharystyczną wokół kościoła (bez stacji) po każdej lub po wyznaczonej Mszy św. z udziałem jedynie uczestników liturgii. Tam, gdzie procesja wokół kościoła jest niemożliwa, należy wyjść przed kościół z Najświętszym Sakramentem i udzielić błogosławieństwa eucharystycznego,
  • zachęcić wiernych do udekorowania domów i mieszkań emblematami eucharystycznymi, flagami itp.

Wykorzystać można także następujące propozycje:

  • Adoracja Najświętszego Sakramentu w wyznaczonych godzinach.
  • W dni oktawy można urządzać procesje wokół kościoła po Mszy św. oraz adoracje Najświętszego Sakramentu.
    4.   Kuria i urzędy parafialne
  • Od 2 czerwca br. Kuria Diecezjalna w Zielonej Górze wraca do zwykłych godzin urzędowania.
  • Należy przywrócić normalne godziny urzędowania kancelarii parafialnych, zachowując normy sanitarne.
  • Zbiórki do puszek przewidziane w kalendarzu liturgicznym należy przeprowadzać według dotychczasowych zasad. 

Zakończenie

Żywiąc nadzieję na dalszą poprawę sytuacji epidemicznej w naszej ojczyźnie, zachęcam wszystkich wiernych do włączania się z roztropnością ale i odwagą w życie duszpasterskie w swoich parafiach, słuchania słowa Bożego we wspólnocie i przystępowania do sakramentów świętych. Proszę też duszpasterzy, osoby konsekrowane i wiernych o modlitwę za dotkniętych epidemią i tych, którzy służą chorym. Wszystkich zawierzam wstawiennictwu Matki Bożej Rokitniańskiej i udzielam pasterskiego błogosławieństwa. 

ks. Piotr Kubiak

Kanclerz Kurii +Tadeusz Lityński

Biskup Zielonogórsko-Gorzowski

Zielona Góra, 30 maja 2020 r. Znak: B1-8/20


[1] Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, Dz. U. z 2020 r. poz. 964.

Ad 3. Zgromadzę was na nowo Ez 11,17. Program duszpasterski diecezji
zielonogórsko-gorzowskiej 
na czas stanu epidemii

 A.       Wprowadzenie

Oto jest źródło naszej radości i nadziei, które przemienia nasze działanie: nasze namaszczenia, nasze oddania, nasze czuwanie i towarzyszenie na wszelkie sposoby w tym czasie. Nie są one i nie będą daremne: nie są oddaniem się śmierci – napisał papież Franciszek w swej medytacji, nazywanej programem na okres pandemii[1]. Przez ten czas prób i doświadczeń idziemy więc razem z Ojcem świętym i całym Kościołem. Papież Franciszek ukazuje nam najpierw ciężar kamienia na grobie Chrystusa, który jawi się jako symbol ludzkiej bezsilności i pogrzebania wszelkiej nadziei w obliczu pandemii. A jednak, podobnie jak ewangeliczne niewiasty, które mimo wszystko udały się do grobu, by namaścić Chrystusowe ciało, tak i my nie powinniśmy dać się sparaliżować przez strach i przygnębiającą siłę wydarzeń. Ojciec Święty dostrzega, jak wielu ludzi podjęło w czasie pandemii to „namaszczenie współodpowiedzialności”, dbając o bezpieczeństwo bliźnich i niosąc im pomoc. Zauważa też, że to kobiety, które gotowe były służyć, stały się pierwszymi świadkami zmartwychwstania Chrystusa. To właśnie Chrystus Zmartwychwstały ukazał się kobietom, a potem zamkniętym w Wieczerniku apostołom, mówiąc: Nie bójcie się! Pokój wam! (zob. Mt 28, 10; J 20,19.26). Teraz przychodzi z tym orędziem także do nas, usuwa kamienie, które nas paraliżują i daje pewność, że życie zwycięży, a Bóg nigdy nie opuści swojego ludu.

Dziś, kiedy po kilku tygodniach zmagania z epidemią wciąż pulsują w naszych sercach obawy i niepewność jutra, pamiętajmy o apostołach, którzy po Zmartwychwstaniu posłuszni byli poleceniu Chrystusa, aby oczekiwać na Ducha Świętego. Trwali więc w Wieczerniku jednomyślnie na modlitwie razem z Maryją, aż nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, kiedy to napełnieni Mocą z wysoka wyszli na zewnątrz, by głosić Dobrą Nowinę o zmartwychwstaniu Chrystusa i przebaczeniu grzechów (zob. Dz 2, 14.38-39). To potężne słowo do dziś zwołuje rozproszone po całym świecie dzieci Boże w jeden lud, w jedną wspólnotę, w jedno ciało – w jeden Kościół. Do oczekiwania na Ducha Świętego zaprasza nas dziś także papież Franciszek. Rzeczą naglącą jest rozeznanie i odnalezienie pulsu Ducha Świętego, aby dać wszystkim razem nowy dynamizm do działań, świadczących o nowym życiu, które Pan pragnie wzbudzić w tym konkretnym momencie historii (…). Duch, który nie daje się zamknąć, ani zinstrumentalizować poprzez istniejące i przestarzałe schematy, sposoby i struktury proponuje, byśmy utworzyli wspólnie ruch zdolny „uczynić wszystko nowym” (Ap 21, 5) – pisze Ojciec święty.

Papieskie wezwanie chcemy podjąć także w naszej diecezji. Wierzymy, że w czasie pandemii, izolacji i bolesnych ograniczeń udziału w liturgii, przez głębsze odkrywanie osobistej i domowej duchowości, przez podejmowane dzieła miłosierdzia oraz przez tęsknotę za Eucharystią i wspólnotą, uda się nam wykształcić w sobie „przeciwciała solidarności”, o których pisze Franciszek, i które pomogą nam stopniowo wejść w nowy rytm życia. Wierzymy, że we właściwym czasie kolejny raz spełni się proroctwo zapisane w Księdze Ezechiela, w którym Bóg obiecuje swojemu ludowi: Zgromadzę was na nowo (Ez 11, 17).

Ożywieni tą nadzieją, pokornie oddając się Opatrzności Boga, do którego należą losy świata i każdego z nas, przedstawiamy plan duszpasterski na czas stanu epidemii. Ufamy, że pozwoli on – mimo tak wielu niewiadomych – wyraźniej zobaczyć drogę, która przed nami. 

B.        Idea, cele i etapy planu Zgromadzę was na nowo

Plan duszpasterski na czas stanu epidemii opiera się o następujące założenia:

  • działania duszpasterskie uwzględniają obowiązujące przepisy sanitarne,
  • każdorazowe złagodzenie reżimu sanitarnego zmieniać będzie model duszpasterski w stronę bezpośredniego uczestnictwa wiernych i duszpasterzy w liturgii i formacji.

Główne cele planu duszpasterskiego to:

  • umożliwienie wiernym bezpiecznego udziału w życiu Kościoła – liturgii i formacji – w danych warunkach reżimu sanitarnego,
  • poszerzenie działalności on-line parafii i diecezji.

Mając na uwadze powyższe założenia i cele, wyznaczone zostały trzy etapy realizacji planu duszpasterskiego. Przejście między etapami będzie uzależnione od obowiązujących przepisów sanitarnych. 

  • Etap I – „Możliwość”

Na tym etapie nie tyle zachęcamy, co stwarzamy możliwość szerszego udziału wiernych w duszpasterstwie. Dotyczy ona osób dorosłych, zdrowych i wyrażających pragnienie udziału w modlitwie oraz liturgii, przy poszanowaniu obowiązujących praw sanitarnych. 

  • Etap II – „Zachęta”

Gdy tylko warunki epidemiczne i przepisy sanitarne na to zezwolą, pojawi się perspektywa zachęty i zaproszenia do udziału w publicznym życiu Kościoła większej liczby wiernych. Zachęta nie będzie jednak jeszcze jednoznaczna z przywróceniem zobowiązania np. do udziału w niedzielnej i świątecznej Mszy św. czy w jakichkolwiek innych wydarzeniach. 

  • Etap III – „Odnowa”

Mając nadzieję na przezwyciężenie epidemii, licząc się zarazem z możliwością koniecznych zmian w zachowaniach społecznych i formach duszpasterskich, na tym etapie przewidujemy odrodzenie życia chrześcijańskiego we wszystkich jego wymiarach, co będzie pociągać za sobą m. in. odwołanie dyspensy od obowiązku uczestnictwa w niedzielnej i świątecznej Mszy św. oraz przywracanie innych powinności.

C.        Realizacja etapu I – „Możliwość” 

Pierwszy etap planu duszpasterskiego rozpocznie się 1 maja br. Dotyczy on w pierwszej kolejności parafii, podstawowej komórki życia Kościoła. Podczas realizacji planu obowiązują aktualne przepisy sanitarne. Najistotniejsze rozporządzenia dla działalności parafii dotyczą następujących kwestii:

  • w kościołach może zgromadzić się określona przepisami liczba osób (1 osoba na 15 m2 powierzchni użytkowej, czyli tych przestrzeni, które w normalnym czasie są dostępne dla wiernych), z wyłączeniem celebransa i usługujących z zachowaniem dystansu co najmniej 2 metrów od siebie,
  • wierni mają obowiązek zakrywania ust i nosa w obiektach kultu religijnego oraz w ich otoczeniu także podczas trwania obrzędów liturgicznych. Dotyczy to również usługujących. Z tego obowiązku wyłączeni są jedynie duchowni i to tylko w trakcie sprawowania kultu religijnego.
  • W uroczystościach pogrzebowych na cmentarzu może brać udział nie więcej niż 50 osób, nie wliczając celebransa, usługujących i pracowników firmy pogrzebowej.

W związku z tym pierwszy etap obejmuje następujące wytyczne w poszczególnych obszarach duszpasterstwa.

1.      Przepowiadanie słowa Bożego – ewangelizacja i katecheza parafialna 

a)      Możliwe są spotkania grup parafialnych. Spotkania mogą odbywać się jedynie w kościołach z zachowaniem limitu uczestników i dystansu, oraz zasłaniania twarzy. Uczestnikami mogą być tylko osoby dorosłe, nie mające żadnych objawów wskazujących na możliwość zakażenia koronawirusem.

b)      Możliwy jest udział w katechezie przedchrzcielnej. Przygotowanie do chrztu rodziców i chrzestnych należy przeprowadzać w parafii. Spotkanie może się odbywać jedynie w kościele z zachowaniem limitu uczestników i zasad sanitarnych.

c)      Możliwe jest przygotowanie i udzielanie dzieciom sakramentu pokuty i pojednania oraz I Komunii św. w formie indywidualnej lub w małych grupach – za zgodą proboszcza i na wyraźną prośbę rodziców oraz przy ich udziale. Przygotowanie i celebracje mogą odbywać się tylko w kościele z uwzględnieniem limitu osób i dystansu. W przygotowaniach można roztropnie wykorzystywać także komunikację on-line. Czas przygotowań i celebracji może rozciągnąć się nawet na okres wakacyjny. Do dnia 24 maja br. należy przekazać do Wydziału Duszpasterskiego informacje o ilości dzieci przystępujących w tym czasie do I Komunii św. oraz o formie ich przygotowania. Należy pamiętać, że rodzice mają prawo zaczekać z przygotowaniem swoich dzieci. Powrót do wspólnotowego sposobu przygotowania będzie możliwy po otwarciu szkół.

d)      Możliwy jest udział w kursie przedmałżeńskim. Kursy należy przygotować w każdym dekanacie. Odpowiedzialnym za organizację kursu jest dziekan. Kurs może się odbywać jedynie w kościele z zachowaniem limitu uczestników i zasad sanitarnych. O dacie i programie należy poinformować Wydział Duszpasterstwa Rodzin. Spotkania narzeczonych w poradni rodzinnej są zawieszone do odwołania.

e)      Przygotowanie do bierzmowania pozostaje wciąż zawieszone do odwołania. Dotyczy to także przygotowania dorosłych.

 2.      Sprawowanie sakramentów, sakramentaliów i nabożeństw

Z zachowaniem przez celebransa zasad higieny opisanych w zarządzeniu z dnia 26 marca br., w sprawowaniu sakramentów świętych należy uwzględnić, co następuje:

a)      Chrzest

  • Nie należy odkładać chrztu świętego dzieci rodziców, którzy o to proszą.
  • Chrztu, po przygotowaniu rodziców i chrzestnych, należy udzielać w kościele podczas lub poza Mszą św. z uwzględnieniem limitu osób oraz zasad sanitarnych.
  • Nie należy kumulować chrztów w jednej celebracji.

b)      Eucharystia

  • Służbę liturgiczną mogą tworzyć jedynie osoby, które ukończyły 13 rok życia.
  • Dzieci, które nie ukończyły 13 lat, mogą uczestniczyć we Mszy św. tylko pod opieką rodziców.
  • Dla ułatwienia zachowania zasady dystansu w ławkach należy zaznaczyć miejsca, które mogą zajmować gromadzący się w kościele. Miejsca te po wyjściu uczestników spotkania powinny zostać zdezynfekowane.
  • Zamiast tradycyjnej zbiórki na tacę zaleca się, aby wierni mogli składać ofiary po zakończeniu Mszy św. do wystawionego w bezpiecznym miejscu koszyka. Zachęcamy zarazem wszystkich wiernych, pragnących wspomóc wspólnotę Kościoła, do bezgotówkowego dokonywania wpłat na konto parafialne, którego numer znajduje się w na stronie internetowej parafii i tablicy ogłoszeń.
  • Usilnie zaleca się wiernym przyjmowanie Komunii świętej na rękę.
  • Przystępując do Komunii świętej wierni winni odsłonić usta, nie dotykając zewnętrznej części elementu ochronnego.
  • Kapłani mogą odprawić cztery Msze św. w niedziele i uroczystości oraz dwie w dzień powszedni, celem umożliwienia chętnym udziału we Mszy św.
  • O ile to możliwe, należy unikać koncelebracji.
  • Podczas sprawowanej przynajmniej raz w tygodniu – jeśli jest wolna intencja – Mszy św. za dotkniętych pandemią: o pokój wieczny dla zmarłych, zdrowie dla chorych i wsparcie dla ich bliskich, lekarzy i opiekunów oraz o mądrość dla rządzących i roztropność dla obywateli, zaleca się korzystanie ze specjalnego formularza Mszy św. „W czasie pandemii”.
  • Na zakończenie każdej Mszy św. należy śpiewać suplikacje z prośbą o zachowanie od pandemii, a także suszy.

c)      Pokuta i pojednanie

  • Aż do Niedzieli Trójcy Świętej trwa okres spowiedzi wielkanocnej. W tym czasie w szczególny sposób należy dać wiernym okazję do przyjęcia sakramentalnego rozgrzeszenia.
  • Sposób celebrowania sakramentu spowiedzi określa rozporządzenie z 26 marca br.

d)      Komunia chorych, Wiatyk i sakrament chorych

  • Sposób sprawowania tych posług określa rozporządzenie z 26 marca br., przy czym należy zachować obowiązek używania maseczki ochronnej przez celebransa.
  • Aktualizowane zasady posługi kapelanów szpitalnych ogłoszone zostały w osobnym dokumencie.

e)      Małżeństwo

  • Małżeństwo można pobłogosławić podczas lub poza Mszą św., z zachowaniem limitu osób i dystansu.
  • Narzeczeni mogą zdjąć maseczki podczas składania przysięgi małżeńskiej.
  • W przypadku przełożenia ślubu, pamiętać należy o ważności dokumentów: metryka chrztu i dokument USC – 6 miesięcy, protokół przedmałżeński – 1 rok.

f)       Pogrzeb

  • Uroczystości pogrzebowe należy ograniczyć do trzeciej stacji (przy grobie) z zachowaniem dystansu oraz limitu 50 osób nie wliczając celebransa, usługujących i pracowników firmy pogrzebowej.
  • Msza pogrzebowa może być odprawiona bez trumny czy urny w dniu pogrzebu albo w terminie późniejszym, w zależności od ustaleń z rodziną zmarłej osoby, z zachowaniem limitu osób i dystansu.

g)      Nabożeństwa

  • Możliwy jest udział w nabożeństwach majowych, czerwcowych oraz innych zwyczajowo odprawianych w parafiach.
  • Nabożeństwa należy odprawiać w kościołach z zachowaniem limitu osób i dystansu.
  • Wszystkich wiernych w maju i czerwcu zachęcamy do odmawiania litanii we własnych domach.
  • Różaniec w intencji powstrzymania epidemii i suszy odmawiany przez kapłanów w zamkniętych kościołach o godz. 20.30 można odmówić w kościele o innej porze i z udziałem wiernych, zachowując limit osób i dystans.
  • Wciąż niedozwolone są wszelkie procesje.

 3.      Życie wspólnoty parafialnej 

W czasie ograniczonej możliwości gromadzenia się szczególnie ważny jest dostęp wiernych do informacji o życiu parafii. Z tego względu należy zatroszczyć się o aktualizowanie ogłoszeń na parafialnych stronach internetowych, profilach społecznościowych i tablicach przed kościołami. Wszędzie należy umieścić także informację o numerze konta parafialnego, na który wierni mogą wpłacać ofiary na utrzymanie parafii.

4.      Duszpasterstwo on-line 

Obecna sytuacja pandemii i związana z nią konieczność izolacji stała się impulsem dla wielu parafii do poszerzenia swej aktywności w Internecie. Zalecamy duszpasterzom, aby z pomocą kompetentnych osób, w bezpieczny i zgodny z przepisami kościelnymi sposób uruchamiać i rozwijać parafialną infrastrukturę internetową oraz parafialne strony internetowe, a zwłaszcza profile społecznościowe. Doradztwo w tym zakresie oferuje Wydział Nauki Katolickiej oraz informatyk kurialny.

Należy pamiętać jednak, że wszelkie transmisje celebracji liturgicznych są jedynie substytutem pełnego uczestnictwa. Z tego względu nie należy propagować utrwalonych nagrań Mszy św., a jedynie transmisje na żywo (live streaming). Można jednak udostępniać zapis liturgii słowa wraz homilią. 

D.       Uwagi końcowe

Prosimy wszystkich duszpasterzy o zgłaszanie swych sugestii i inspiracji do Wydziału Duszpasterskiego, a w przypadku wątpliwości kontaktowanie się z kanclerzem kurii lub dyrektorem Wydziału Duszpasterskiego.

Dalsze wytyczne dotyczące obecnego etapu programu czy przejścia do następnego ogłaszane będą w kolejnych komunikatach. 

ks. Robert Patro

dyrektor Wydziału Duszpasterskiego 

Zielona Góra, dnia 28 kwietnia 2020 r.

Znak: C2-7/20


[1] Tekst papieża Franciszka w formie rękopisu otrzymała gazeta „Vida Nueva”. Został opublikowany w dniu 17 kwietnia 2020 r. Tłumaczył z hiszpańskiego Kasper Kaproń OFM.

AKT ZAWIERZENIA POLSKI NAJŚWIĘTSZEMU SERCU PANA JEZUSA 

I MATCE BOŻEJ KRÓLOWEJ POLSKI

 

Boże, Ojcze Wszechmogący, bogaty w Miłosierdzie, bądź uwielbiony w tajemnicy Twojej Miłości, objawionej przez Syna w Duchu Świętym.

Panie Jezu Chryste, Zbawicielu świata. Dziękujemy Ci za Twoją ofiarną miłość, która w tajemnicy Ukrzyżowania i Zmartwychwstania stała się miłością zwycięską.

Duchu Święty, Duchu Prawdy, miłości, mocy i świadectwa, prowadź nas.

Gdy zbliża się 100. rocznica Cudu Nad Wisłą – który w sierpniu 1920 roku za przyczyną Najświętszej Maryi Panny ocalił naszą Ojczyznę i cywilizację europejską od bolszewickiego panowania – my, Pasterze Kościoła w Polsce, podobnie jak nasi Poprzednicy przybywamy na Jasną Górę. To tutaj od pokoleń uczymy się, że królowanie Chrystusa, a wraz z Nim Maryi, Królowej Polski, obejmuje w sposób szczególny również służbę Narodowi. Tutaj – na Jasnej Górze – uświadamiamy sobie wyraźniej odpowiedzialność za chrześcijańskie dziedzictwo na polskiej ziemi. Potrzebę wspólnej troski wszystkich warstw społecznych nie tylko za materialne, ale także za duchowe dobro naszej Ojczyzny.

W tym szczególnym roku dziękujemy za 100. rocznicę urodzin Św. Jana Pawła II, który dostrzegał w Maryi wzór niezawodnej nadziei ogarniającej całego człowieka. Dziękujemy również za decyzję o beatyfikacji Sługi Bożego Stefana Kardynała Wyszyńskiego, który przypominał nam, że nie wystarczy patrzeć w czyste, zranione oblicze Matki, ale trzeba też, aby nasz Naród wyczytał w Jej oczach wszystko, co jest potrzebne dla odnowy polskich sumień.

Wraz z Maryją, Bogurodzicą Dziewicą, Królową Polski i Świętymi Patronami, błagamy o ratunek dla naszej Ojczyzny w jej dzisiejszym trudnym doświadczeniu.

W duchu Aktu Zawierzenia przez Biskupów Polskich sprzed 100 laty, wyznajemy „w prawdzie i pokorze, że niewdzięcznością naszą i grzechami zasłużyliśmy na Twoją karę, ale przez zasługi naszych Świętych Patronów, przez krew męczeńską przelaną dla wiary przez braci naszych, za przyczyną Królowej Korony Polskiej, Twojej Rodzicielki, a naszej ukochanej Matki Częstochowskiej, błagamy Cię, racz nam darować nasze winy”. Prosimy Cię, przebacz nam nasze grzechy przeciwko życiu, bezczeszczenie Twojej eucharystycznej Obecności, bluźnierstwa wobec Twojej Najświętszej Matki i Jej wizerunków oraz wszelki grzech niezgody. „Przemień serca nasze na wzór Twojego Boskiego Serca; przemień nas potęgą Twojej wszechmocnej łaski a z obojętnych i letnich uczyń nas gorliwymi i gorącymi, z małodusznych mężnymi i spraw, abyśmy już wszyscy odtąd trwali w wiernej służbie Twojej i nigdy Cię nie opuścili”.

Najświętsze Serce Jezusa, Tobie zawierzamy Kościół na polskiej ziemi, wszystkie jego stany i powołania: duchowieństwo, osoby życia konsekrowanego, wszystkich wiernych, którzy „Polskę stanowią” w kraju i poza jego granicami. Oddal od nas wszelką zarazę błędów i grzechów, pandemię koronawirusa, grożącą nam suszę, jak również kryzys ekonomiczny i związane z tym bezrobocie. Te nasze prośby ośmielamy się zanieść do Ciebie przez szczególne wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny, która jest naszą Przedziwną Pomocą i Obroną.

Bogurodzico Dziewico, Królowo Polski i nasza Jasnogórska Matko! Ku Tobie wznosi się dzisiaj nasza ufna modlitwa, która zespala serca wszystkich Polaków. Przyjmij godziwe pragnienia Twoich dzieci, którymi opiekowałaś się zawsze z macierzyńską troską. Twoimi jesteśmy i Twoimi pragniemy pozostać. Towarzysz nam w codziennej wędrówce naszego życia, bądź Przewodniczką, błagającą i niezwyciężoną Mocą.

Maryjo! Pragniemy w tej modlitwie przywołać solidarny Akt Zawierzenia świata, Kościoła a także naszej Ojczyzny, który w dniu 25 kwietnia 2020 r., wypowiadał Pasterz Kościoła Portugalskiego w Fatimie. Dzisiaj zawierzamy Tobie naszą Ojczyznę i Naród, wszystkich Polaków żyjących w Ojczyźnie i na obczyźnie. Tobie zawierzamy całe nasze życie, wszystkie nasze radości i cierpienia, wszystko czym jesteśmy i co posiadamy, całą naszą przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Uproś nam wszystkim obiecanego Ducha Świętego, aby ponownie zstąpił i odnowił oblicze tej Ziemi.

Najświętsze Serce Jezusa, przyjdź Królestwo Twoje!

Maryjo, Królowo Polski, módl się za nami. Amen  

W Uroczystość Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski, 2020 r.

 

DEKRET PENITENCJARII APOSTOLSKIEJ ODNOŚNIE PRZYZNANIA SPECJALNYCH ODPUSTÓW DLA WIERNYCH W OBECNEJ SYTUACJI PANDEMII, 20.03.2020 R.

PENITENCJARIA APOSTOLSKA
DEKRET 

Wiernym dotkniętym chorobą zakaźną spowodowaną Covid-19, powszechnie znaną jako koronawirus, a także pracownikom służby zdrowia, członkom rodzin i wszystkim tym, którzy w jakimkolwiek charakterze, także poprzez modlitwę, opiekują się nimi, udziela się daru specjalnych odpustów.

„Weselcie się nadzieją! W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie – wytrwali” (Rz 12, 12). Słowa napisane przez św. Pawła do Kościoła w Rzymie rozbrzmiewają w całej historii Kościoła i ukierunkowują myśli wiernych w obliczu wszelkich cierpień, chorób i nieszczęść.

Obecna chwila, w której cała ludzkość zagrożona niewidzialną i podstępną chorobą, która od pewnego czasu stała się częścią życia każdego człowieka, naznaczona jest dzień po dniu dręczącymi obawami, nowymi niepewnościami, a przede wszystkim powszechnym cierpieniem fizycznym i moralnym.

Kościół, idąc za przykładem swego Boskiego Mistrza, zawsze troszczył się o chorych. Jak wskazał św. Jan Paweł II, sens ludzkiego cierpienia jest dwojaki: „Jest nadprzyrodzony, ponieważ zakorzenia się w Boskiej tajemnicy Odkupienia świata. Jest równocześnie głęboko ludzki, ponieważ człowiek odnajduje w nim siebie, swoje człowieczeństwo, swoją godność, swoje posłannictwo” (List apostolski Salvifici Doloris, 31).

Również papież Franciszek w tych ostatnich dniach okazał swoją ojcowską bliskość i ponowił swoje zaproszenie do nieustannej modlitwy za chorych na koronawirusa.

Aby wszyscy ci, którzy cierpią z powodu Covid-19, właśnie w tajemnicy tego cierpienia odkryli na nowo „samo odkupieńcze cierpienie Chrystusa” (tamże, 30), Penitencjaria Apostolska, ex auctoritate Summi Pontificis, ufając słowu Chrystusa Pana i uznając w duchu wiary, że obecną epidemię należy przeżywać w duchu osobistego nawrócenia, udziela daru odpustów zgodnie z następującym zarządzeniem.

Udziela się odpustu zupełnego wiernym cierpiącym na koronawirusa, którzy podlegają kwarantannie na polecenie władz sanitarnych w szpitalach lub we własnych domach, jeśli w duchu oderwanym od jakiegokolwiek grzechu, zjednoczą się duchowo poprzez środki masowego przekazu z celebracją Mszy Świętej, odmawianiem Różańca Świętego, pobożnej praktyki Drogi Krzyżowej lub innych form pobożności, a przynajmniej odmówią Wyznanie Wiary, Modlitwę Pańską i pobożne wezwanie do Najświętszej Maryi Panny, ofiarując tę próbę w duchu wiary w Boga i miłości wobec swoich braci i sióstr, z wolą wypełnienia zwykłych warunków (spowiedź sakramentalna, komunia eucharystyczna i modlitwa w intencji Ojca Świętego) tak szybko, jak będzie to możliwe.

Pracownicy służby zdrowia, członkowie rodzin i wszyscy ci, którzy za przykładem Dobrego Samarytanina, narażając się na ryzyko zarażenia, opiekują się chorymi na koronawirusa według słów Boskiego Odkupiciela: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15, 13), otrzymają ten sam dar odpustu zupełnego na tych samych warunkach.

Ponadto, Penitencjaria Apostolska udziela odpustu zupełnego na tych samych warunkach z okazji obecnej epidemii światowej nawet tym wiernym, którzy ofiarują nawiedzenie Najświętszego Sakramentu, lub Adorację Eucharystyczną, lub lekturę Pisma Świętego przez co najmniej pół godziny, lub odmówienie różańca świętego, lub pobożne odprawienie Drogi Krzyżowej, lub odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego, w intencji przebłagania Boga Wszechmogącego o koniec epidemii, ulgę dla tych, którzy cierpią i zbawienie wieczne dla tych, których Pan powołał do siebie.

Kościół modli się za tych, którzy nie mogą przyjąć sakramentu namaszczenia chorych i wiatyków, powierzając Bożemu miłosierdziu wszystkich i każdego z osobna na mocy komunii świętych i udziela wiernym odpustu zupełnego w chwili śmierci, pod warunkiem, że byli należycie dysponowani i zwykle za życia modlili się (w tym przypadku Kościół zastępuje trzy zwyczajowe warunki). W celu uzyskania tego odpustu zaleca się używanie krucyfiksu lub krzyża (por. Enchiridion indulgentiarum, nr 12).

Niech Najświętsza Maryja Panna, Matka Boga i Kościoła, Uzdrowienie Chorych i Wspomożycielka Wiernych, nasza Orędowniczka, pomoże cierpiącej ludzkości, oddalając od nas zło tej pandemii i wyjednując nam wszelkie dobro niezbędne dla naszego zbawienia i uświęcenia.

Niniejszy dekret jest ważny niezależnie od wszelkich przepisów stanowiących inaczej.

W Rzymie, w siedzibie Penitencjarii Apostolskiej, 19 marca 2020 roku.

Kard. Mauro Piacenza

Penitencjarz Większy

Ks. Prał. Krzysztof Nykiel (Regens)

Przeczytaj i podaj dalej: Liturgia z kościoła w Bledzewie online

     Zapraszamy do wspólnego przeżywania liturgii Świąt Wielkanocnych dzięki możliwościom technicznym. Jeśli masz internet wejdź na: lisek.pl, a później na pasku: kamery online – i przeżywaj liturgię z kościoła parafialnego w Bledzewie. Jesteśmy na trzeciej pozycji. Wpierw zobaczysz Rokitno, później Skwierzynę i w końcu Bledzew.

TADEUSZ LITYŃSKI

BISKUP ZIELONOGÓRSKO-GORZOWSKI

Zarządzenie dotyczące posług duszpasterskich
podczas epidemii

W związku z trwającym stanem epidemii i najnowszymi zarządzeniami organów państwowych oraz w nawiązaniu do Wskazań Prezydium Konferencji Episkopatu Polski z dnia 21 marca br. oraz Komunikatu przewodniczącego KEP z dnia 24 marca br. zarządzam co następuje:

  1. Eucharystia

a)     Wszyscy wierni mogą skorzystać z dyspensy od obowiązku uczestniczenia we Mszy św. niedzielnej i w święta nakazane do odwołania.

b)     Należy odwołać nabożeństwa Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żali odprawiane publicznie w kościołach. Wierni są proszeni, aby nabożeństwa te odprawiali indywidualnie lub w rodzinach, bądź też uczestniczyli w nich przez środki społecznego przekazu.

c)     Przynajmniej raz w tygodniu -jeśli jest wolna intencja – należy we wszystkich parafiach odprawić Mszę św. w intencji dotkniętych pandemią: o pokój wieczny dla zmarłych, zdrowie dla chorych i wsparcie dla ich bliskich, lekarzy i opiekunów oraz o mądrość dla rządzących i roztropność dla obywateli.

d)    Od dnia 25 marca w każdej Mszy Świętej lub w innych celebracjach może uczestniczyć maksymalnie do 5 osób, nie licząc osób sprawujących posługę (por. www.gov.pl). Zatem oprócz kapłanów i kilku niezbędnych usługujących, mają to być w pierwszej kolejności osoby zamawiające intencję mszalną. Należy liczyć wchodzących, a na drzwiach kościołów trzeba wywiesić stosowną informację, przekazując ją wiernym także drogą internetową. Na liturgię wierni winni wchodzić jedynie przez drzwi zakrystii lub inne boczne wejście. Poza liturgią kościoły winny pozostawać w ciągu dnia otwarte (można wystawiać Najświętszy Sakrament do adoracji, jeśli są wierni, którzy będą się przed nim modlić). Zachęcać należy wiernych do modlitwy osobistej i korzystania z transmisji Mszy św. i innych celebracji liturgicznych za pośrednictwem mediów.

e)     W przypadku większej ilości wiernych przybyłych na Eucharystię, należy w pierwszej kolejności udzielić Komunii św. tym, którzy nie będą mogli wziąć udziału we Mszy św. Zaleca się też wyznaczenie stałych godzin udzielania Komunii św. poza Eucharystią.

f)       We wszystkich kościołach parafii proboszcz powinien zapewnić możliwość skorzystania w zakrystii z wody i mydła lub środka dezynfekującego oraz jednorazowych ręczników papierowych.

g) W zakrystiach należy zwrócić szczególną uwagę na higienę oraz przechowywanie hostii i wina, przeznaczonych do konsekracji. Korporał, palka i puryfikaterz niech będą zmieniane i często prane.

h)      Każdy celebrans ma obowiązek starannie umyć ręce przed rozpoczęciem celebracji oraz po jej zakończeniu. Taki sam obowiązek ciąży na szafarzach pomagających w rozdzielaniu Komunii św.

i)        Przed rozpoczęciem liturgii należy pouczyć wiernych o następujących kwestiach:

-          Wierni i posługujący do Mszy św. powinni zajmować miejsca jak najbardziej oddalone od siebie.

-          Znak pokoju przekazuje się jedyni przez skinienie głową bez podawania rąk.

-          Należy zachęcić wiernych do przyjmowania Komunii św. na rękę, tłumacząc konieczność ochrony przed zakażeniem zarówno wiernych jak i szafarza, a zarazem umożliwić przyjmowanie Komunii św. do ust.

-          Wierni powinni przystępować do Komunii zachowując odstęp dwóch metrów od siebie nawzajem.

j)        O ile to możliwe, należy unikać koncelebracji. Jeśli jednak sprawuję się Mszę św. koncelebrowaną, przygotowywanie kielicha, spożywanie z niego i puryfikacja pozostawiona jest głównemu celebransowi. Koncelebransi spożywają Ciało i Krew Pańską przez zanurzenie, po czym główny celebrans spożywa Krew Pańską.

k)      W domach zakonnych w celebracjach uczestniczyć mogą jedynie mieszkańcy domu, bez udziału osób postronnych.

l)        Każdego dnia kontynuujmy śpiew suplikacji po błogosławieństwie kończącym każdą Mszę św.

2. Sakrament pokuty i pojednania oraz praktyka żalu doskonałego

a)      Należy zatroszczyć się o zapewnienie codziennej okazji do spowiedzi, aby umożliwić wiernym skorzystanie z sakramentu, a zarazem zachować ograniczoną prawem liczbę 5 zgromadzonych osób.

b)      Należy poinformować wiernych o możliwości telefonicznego umówienia się z kapłanem na spowiedź świętą, pamiętając, że niedopuszczalne jest sprawowanie sakramentu pokuty i pojednania przez telefon, list czy za pośrednictwem Internetu.

c)      Podczas spowiedzi należy zachować większą odległość (1,5-2 metry) między penitentem a spowiednikiem.

d)     Zaleca się korzystanie w tym celu z osobnej kaplicy, zakrystii lub wyznaczonego sektora w kościele, gdzie zapewniona jest dyskrecja, lub innego przestronnego, dobrze wentylowanego i dyskretnego miejscu (np. salki czy biura parafialnego). Gdy jest to niemożliwe można spowiadać w często dezynfekowanych otwartych konfesjonałach.

e)      Należy pouczyć penitentów, aby w tym szczególnym czasie nie łączyli spowiedzi z kierownictwem duchowym, ale ograniczyli się do krótkiego wyznania win. Także spowiednicy powinni udzielać krótkiej nauki oraz stosownej pokuty uwzględniającej wyjątkowe okoliczności.

f)      W niebezpieczeństwie zakażenia (np. od osoby mającej objawy przeziębienia) zagrażającym spowiednikowi lub penitentowi, a także w sytuacji niemożliwości zachowania odpowiedniej dyskrecji (np. sale szpitalne lub wspólne miejsca odbywania kwarantanny), nie jest wymagane od penitenta integralne wyznanie grzechów. W takich okolicznościach wystarczy ogólne przyznanie się do win, np. przez słowa spowiedzi powszechnej lub krótszą formułę czy gest skruchy, a kapłan może udzielić rozgrzeszenia, krótko pouczając penitenta o obowiązku wyznania grzechów ciężkich w sakramentalnej spowiedzi, gdy będzie to możliwe.

g)     W sytuacji, gdy nie ma dostępu do kapłana, wierni mogą odzyskać stan łaski uświęcającej poprzez akt żalu doskonałego, czyli wyrażenie skruchy z miłości do Boga. Taka skrucha, poprzedzona rachunkiem sumienia i postanowieniem poprawy, może być wyrażona prostą formułą (np. akt żalu: „Ach, żałuję za me złości…”). Żal doskonały powinien także zawierać w sobie szczery zamiar wyznania grzechów ciężkich w spowiedzi przy najbliższej okazji. Wskazane jest również podjęcie jakiegoś czynu pokutnego w ramach zadośćuczynienia za grzechy.

h)     Nie wolno w sposób nieuprawniony korzystać z rozgrzeszenia ogólnego wielu penitentów równocześnie. Kapłan może udzielić ogólnego rozgrzeszenia bez indywidualnej spowiedzi tylko w niebezpieczeństwie śmierci. Po ustaniu takiego stanu, należy wyznać grzechy ciężkie podczas najbliższej spowiedzi.

i)       W obecnym czasie nie wolno organizować tzw. spowiedzi dekanalnych, a każdy kapłan spowiada wyłącznie we własnej parafii.

j)       Po ustaniu epidemii we wszystkich parafiach zorganizować należy spowiedzi parafialne.

3. Chrzest

a)      Zaleca się odłożenie sakramentu chrztu, z wyjątkiem niebezpieczeństwa śmierci i innych ważnych powodów.

b)     Jeśli udzielenie chrztu nie może być przełożone, chrztu należy udzielać poza Mszą św. z uwzględnieniem limitu osób tworzących zgromadzenie i zasad higieny.

c)      Chrzest osób dorosłych należy skonsultować z Diecezjalnym Ośrodkiem Katechumenalnym.

4. Bierzmowanie

Uroczystości związane z udzielaniem sakramentu bierzmowania zostają zawieszone do odwołania.

5. Małżeństwo

Małżeństwo można pobłogosławić podczas Mszy św. lub poza nią z zachowaniem zasad celebracji podanych w punkcie 1. W przypadku przełożenia ślubu, pamiętać należy o ważności dokumentów: metryka chrztu i dokument USC – 6 miesięcy, protokół przedmałżeński – 1 rok.

6. Komunia chorych, namaszczenie chorych i Wiatyk

a)      W szpitalach mogą posługiwać jedynie zatrudnieni tam kapelani, którzy przeszli stosowne szkolenie medyczne.

b)     Kapłan idący do domu chorego, który poprosił o posługę, powinien zabrać ze sobą parę jednorazowych rękawiczek i używać ich podczas obrzędu.

c)      Rękawiczki po zakończonym obrzędzie należy zmyć wodą z mydłem lub środkiem dezynfekującym i zutylizować.

d)     O ile to możliwe szafarz powinien używać maski ochronnej.

e)      Należy unikać uścisku dłoni z chorym, członkami rodziny i innymi osobami obecnymi w domu.

f)      W obecnej sytuacji Komunię św. do chorych czy umierających powinien zanosić jedynie duchowny.

7. Uroczystości Pierwszej Komunii Świętej

a)      Do Wielkanocy odwołane są wszystkie spotkania z dziećmi komunijnymi i ich rodzicami. Przyjmujemy zasadę, że jeżeli szkoły pozostają zamknięte i dzieci mają pozostawać w domach, nie organizujemy dla nich także żadnych zajęć w parafii (w tym pierwszych spowiedzi).

b)      Po Wielkanocy:

-          Wariant I: Jeżeli stan epidemii nie zostanie odwołany i dzieci nie wrócą do szkół, należy odwołać wszystkie I Komunie Święte do czasu ustania epidemii.

-          Wariant II: Jeżeli po Wielkanocy dzieci wrócą do szkół i stan epidemii zostanie odwołany, decyzję o przyjęciu I Komunii Świętej należy pozostawić rodzicom w porozumieniu z proboszczem. Każdy przypadek należy rozpatrzyć indywidualnie, nie może decydować głosowanie lub wola większości.

c)      Gdyby rodzice zdecydowali się na I Komunię Świętą swojego dziecka w pierwotnym (zwykle majowym) terminie, należy uczynić to z zachowaniem najwyższych środków ostrożności, w małych grupach lub nawet pojedynczo, niekoniecznie w niedzielę.

d)     Gdyby rodzice nie zdecydowali się na I Komunię Świętą swojego dziecka w pierwotnym terminie, należy im to umożliwić w terminie późniejszym, kiedy sami uznają, że zagrożenie dla ich dzieci minęło.

e)      Duszpasterzy zachęcam, by byli w stałym kontakcie (jeśli nie osobistym, to telefonicznym lub mailowym) z rodzinami dzieci komunijnych i wsłuchiwali się w ich potrzeby.

8. Pogrzeb

a) Uroczystości pogrzebowe należy ograniczyć wyłącznie do jednej stacji (III forma pogrzebu). Stację tę odprawia się na cmentarzu przy grobie w obecności najbliższej rodziny (z zachowaniem obowiązującego limitu 5 osób).

b)      W pogrzebie nie mogą uczestniczyć osoby odbywające kwarantannę.

c)     Jeśli okoliczności na to pozwalają, stację można poprzedzić procesją od bramy cmentarnej.

d)    Mszę św. pogrzebową odprawia się w kościele w dniu pogrzebu lub w terminie późniejszym, w zależności od ustaleń z rodziną zmarłego. Można ją odprawiać również bez udziału ludu.

9. Inne

a)     Do dnia 11 kwietnia br. Kuria Diecezjalna będzie czynna w godzinach 9.00- 11.00. Prosimy, aby wszelkie sprawy załatwiać telefonicznie lub przez pocztę elektroniczną, a ewentualne osobiste wizyty wcześniej umówić.

b)      Podobne zasady należy przyjąć w kancelarii parafialnej.

c)     Zasady pełnienia posługi duszpasterskiej w Wielkim Tygodniu zostaną określone oddzielnym dokumentem.

d)    W obecnej sytuacji należy otoczyć szczególną troską osoby starsze, samotne, niepełnosprawne oraz chore, przebywające w swoich domach, zachowując wszelkie środki ostrożności. Pomoc ta powinna być udzielana jedynie przez osoby dorosłe.

e)     Proszę duszpasterzy o szczególną dyspozycyjność dla wszystkich potrzebujących, wyrażoną nie tylko w ofiarnym odpowiadaniu na prośby o pomoc, lecz również w poszukiwaniu osób, które jej potrzebują zarówno w wymiarze duchowym, jak i materialnym. Jest to wyraz naszej pasterskiej troski o powierzonych nam wiernych.

Serdecznie dziękuję kapłanom za ich posługę w niełatwych okolicznościach epidemii, a wszystkim wiernym za dojrzałe i odpowiedzialne stosowanie się do zarządzeń. Żywię nadzieję, że obecna sytuacja przeżywana przez nas wszystkich w duchu wiary, przyniesie dobre owoce w życiu całej wspólnoty Kościoła. Proszę wszystkich, aby nie ustawali w wysiłku duchowego łączenia się ze Zbawicielem, a cierpienia, których teraz szczególnie doświadczają, zechcieli składać Panu Bogu jako duchową ofiarę w intencji zatrzymania epidemii i odnowy duchowej społeczeństwa.                                              Na czas wielkopostnych posług z serca błogosławię.

Zielona Góra, 26 marca 2020 r.

 

Plan rekolekcji wielkopostnych  w Parafii p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Bledzewie 26.02-01.03.2020 r.
Temat: Uzdrawiająca moc Eucharystii – poprowadzi
o. Rajmund Guzik OCist (cysters)
 

Środa Popielcowa – Msza św. – 26 lutego

16.30 – Chycina
17.00 – Bledzew
17.40 – Popowo
18.45 – Stary Dworek
18.15 – Goruńsko
19.00 –– Zemsko (bez nauki rekolekcjonisty)

Czwartek – Msza św. – 27 lutego

17.00 – Bledzew
17.40 – Chycina
18.20 – Goruńsko
19.00 – Zemsko

Piątek – Msza św. – 28 lutego

17.00 – Bledzew – Droga Krzyżowa (chór ze Skwierzyny)
16.45 – Popowo
17.45 – Bledzew
18.20 – Zemsko
19.00 – Stary Dworek 

Sobotaspowiedź św. i Msza św. 29 lutego

10.30 – Zemsko – spowiedź św.
10.50 – Popowo – spowiedź św.
11.25 – Chycina – spowiedź św.
11.40 – Goruńsko – spowiedź św.
12.00 –  12.45 – Bledzew –spowiedź

16.30 – Stary Dworekspowiedź
17.00 – Stary DworekMsza św.
17.30 – ZemskoMsza św.
18.00 – BledzewMsza św.

I Niedziela Wielkiego Postu – Msza św. – 1 marca 2020 r.

8.00 – Bledzew
9.30 – Chycina
11.00 – Goruńsko
12.00 – Popowo
12.30 – Bledzew

Zapraszamy wszystkich chętnych na Parafialną Szkołę Modlitwy. W każdą środę  (od 12 lutego) zaczynamy od Mszy św., a po niej spotkanie na plebanii. Szkoła ta, to 10 spotkań, raz w tygodniu we wspólnocie i wokół Słowa Bożego na modlitwie. To szansa odkrycia tego jak sam Bóg przez swoje słowo pragnie nas wprowadzić w bliską z Nim więź i otworzyć nas na życie w obfitości. Prosimy o zabranie ze sobą tekstów Pisma św.

Rekolekcje wielkopostne: Już dziś zapraszamy do modlitwy w intencji naszych tegorocznych rekolekcji wielkopostnych, które poprowadzi o. Rajmund Guzik z zakony ojców cystersów. Rekolekcje odbędą się w dniach 26.02 – 01.03 .2020 r. Rozpoczniemy w Środę Popielcową, a zakończymy w 1 Niedzielę Wielkiego Postu. Temat rekolekcji: Uzdrawiająca moc Eucharystii. Plan rekolekcji podamy w tym tygodniu na naszej stronie.

Plan kolędy  2-23.01.2020 r./2-4.7-23 stycznia 2019 r.

Czwartek 2.01: Chycina

Piątek 3.01: Goruńsko parcele od krzyżówki

Sobota 4.01: Goruńsko domki od Templewa (od g. 14.30)

Wtorek 7.01: Zemsko 1-14; 16-28 i 41

Środa 8.01: Zemsko 29-40; Zemsko 44 i bloki 45-48

Czwartek 9.01: Zemsko bloki 49ABC i Katarzynki, 50 ABC

Piątek 10.01: Stary Dworek 1-16 i 33A; 23A-33 i 41-42 (bloki na
wjeździe od Zemska) i Nadleśniczy

Sobota 11.01: Stary Dworek: Leśniczówki, 17-22; 34-40
Popowo: od leśniczówki, 50; PKP -12, 20 -25;  33-44

Poniedziałek 13.01:  Popowo: ; 31-32A i blok 45; 12A – 18 i 27-29

Wtorek  14.01: Kościuszki lewa str., Kościuszki prawa

Środa 15.01: Kościelna, Tylna i Starodworska,
Cystersów,
Górna, Jana Dekerta

Czwartek 16.01: 1 – go Maja, Nowa, Piaskowa,

Piątek 17.01: Wodna, Rynek, Krótka, Młyńska, Krzyżowa,  Plac Wiosny Ludów,
Rycerska, Ogrodowa

Sobota 18.01: : Podgórna domki, Podgórna bloki 10AiB,
Podgórna bloki 11 AiB, Os. Piaskowe 3A-C,

Poniedziałek 20.01: Os. Piaskowe 1A-B, Leśna,
Osiedle Piaskowe 2A-C
Wtorek  21.01: ul. Szkolna 1-5; 9-15; Szkolna 20, bloki i nry 8

Środa  22.01: ul. Sportowa; Krzywokleszcz, Elektrownia, Osada Rybacka,
Plac Klasztorny, Tymiany

Czwartek  23.01 – Kolęda uzupełniająca
Legenda: Ks. Artur, ks. Marcin

Listopad miesiącem szczególnej pamięci o naszych zmarłych. Zapraszamy na modlitwy wypominkowe o 16.30 od poniedziałku do soboty i na 12.15 w niedzielę. Poniżej przedstawiamy nauczanie Kościoła na temat odpustów, które m.in. możemy ofiarować za zmarłych.

Nauczanie Kościoła o odpustach, znajdujące się w Katechizmie Kościoła Katolickiego i Kodeksie Prawa Kanonicznego.

Nauka Kościoła Rzymskokatolickiego na temat odpustów i jej praktyczne zastosowanie ściśle łączy się ze skutkami sakramentu pokuty (por. KKK 1471).
1.     Co to są odpusty?

„Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi, określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych.

Odpust jest cząstkowy albo zupełny zależnie od tego, czy od kary doczesnej należnej za grzechy uwalnia w części, czy w całości. Każdy wierny może zyskiwać odpusty… albo dla siebie, albo ofiarować je za zmarłych” (KKK 1471)

Kary za grzech

KKK 1472 Aby zrozumieć tę naukę i praktykę Kościoła, trzeba zobaczyć, że grzech ma podwójny skutek. Grzech ciężki pozbawia nas komunii z Bogiem, a przez to zamyka nam dostęp do życia wiecznego, którego pozbawienie nazywa się “karą wieczną” za grzech. Każdy grzech, nawet powszedni, powoduje ponadto nieuporządkowane przywiązanie do stworzeń, które wymaga oczyszczenia, albo na ziemi, albo po śmierci, w stanie nazywanym czyśćcem. Takie oczyszczenie uwalnia od tego, co nazywamy “karą doczesną” za grzech. Obydwie kary nie mogą być traktowane jako rodzaj zemsty, którą Bóg stosuje od zewnątrz, ponieważ wypływają one jakby z samej natury grzechu. Nawrócenie, które pochodzi z żarliwej miłości, może doprowadzić do całkowitego oczyszczenia grzesznika, tak że nie pozostaje już żadna kara do odpokutowania (Por. Sobór Trydencki: DS 1712-1713; 1820).

 1473 Przebaczenie grzechu i przywrócenie komunii z Bogiem pociągają za sobą odpuszczenie wiecznej kary za grzech. Pozostają jednak kary doczesne. Chrześcijanin powinien starać się, znosząc cierpliwie cierpienia i różnego rodzaju próby, a w końcu godząc się spokojnie na śmierć, przyjmować jako łaskę doczesne kary za grzech. Powinien starać się przez dzieła miłosierdzia i miłości, a także przez modlitwę i różne praktyki pokutne uwolnić się całkowicie od “starego człowieka” i “przyoblec człowieka nowego” (Por. Ef 4, 24).

W komunii świętych

1474 Chrześcijanin, który stara się oczyścić z grzechu i uświęcić się z pomocą łaski Bożej, nie jest pozostawiony sam sobie. “Życie poszczególnych dzieci Bożych łączy się przedziwną więzią w Chrystusie i przez Chrystusa z życiem wszystkich innych braci 795 chrześcijan w nadprzyrodzonej jedności Mistycznego Ciała Chrystusa jakby w jednej mistycznej osobie” (Paweł VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 5).

 1475 W komunii świętych “między wiernymi, czy to uczestnikami niebieskiej ojczyzny, czy to pokutującymi w czyśćcu za swoje winy, czy to pielgrzymującymi jeszcze na ziemi, istnieje więc trwały węzeł miłości i bogata wymiana wszelkich dóbr” (Paweł VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 5). W tej przedziwnej wymianie świętość jednego przynosi korzyść innym o wiele bardziej niż grzech jednego może szkodzić innym. I tak odwołanie się do komunii świętych pozwala skruszonemu grzesznikowi wcześniej i skuteczniej oczyścić się od kar za grzech.

 1476 Duchowe dobra płynące z komunii świętych nazywamy także skarbcem Kościoła. “Nie jest on zbiorem dóbr, gromadzonych przez wieki na kształt materialnych bogactw, lecz nieskończoną i niewyczerpaną wartością, jaką mają u Boga zadośćuczynienia i zasługi Chrystusa Pana, ofiarowane po to, by cała ludzkość została uwolniona od grzechu i doszła do łączności z Ojcem. Stanowi go sam Chrystus Odkupiciel, w którym są i działają zadośćuczynienia i zasługi płynące z Jego odkupienia” (Paweł VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 5).

 1477 „Poza tym do tego skarbca należy również rzeczywiście niewyczerpana, niewymierna i zawsze aktualna wartość, jaką mają przed Bogiem modlitwy i dobre uczynki Najświętszej Maryi Panny i wszystkich świętych, którzy idąc śladami Chrystusa, dzięki jego łasce, uświęcili samych siebie i wypełnili posłanie otrzymane od Ojca. W ten sposób, pracując nad własnym zbawieniem, przyczynili się również do zbawienia swoich braci w jedności Mistycznego Ciała” (Paweł VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 5).

 Odpusty otrzymywane od Boga za pośrednictwem Kościoła

1478 Darowanie kary otrzymuje się za pośrednictwem Kościoła, który mocą udzielonej mu przez Chrystusa władzy związywania i rozwiązywania działa na rzecz chrześcijanina i otwiera mu skarbiec zasług Chrystusa i świętych, by otrzymać od Ojca miłosierdzia darowanie kar doczesnych, jakie należą się za grzechy. W ten sposób Kościół chce nie tylko przyjść z pomocą chrześcijaninowi, lecz także pobudzić go do czynów pobożności, pokuty i miłości (Por. Paweł VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 8; Sobór Trydencki: DS 1835).

1479 Ponieważ wierni zmarli, poddani oczyszczeniu, także są członkami tej samej komunii świętych, możemy pomóc im, między innymi, uzyskując za nich odpusty, by zostali uwolnieni od kar doczesnych, na które zasłużyli swoimi grzechami.

Kodeks prawa kanonicznego (kanony 992–997)

Kan. 992  Odpust jest to darowanie wobec Boga kary doczesnej za grzechy odpuszczone już co do winy. Otrzymuje je wierny, odpowiednio przygotowany i po wypełnieniu pewnych określonych warunków, przez działanie Kościoła, który jako sługa odkupienia autorytatywnie rozporządza i dysponuje skarbcem zadośćuczynień Chrystusa i świętych.

Kan. 993  Odpust jest cząstkowy albo zupełny, zależnie od tego, czy uwalnia od kary doczesnej należnej za grzechy w części lub całości.

Kan. 994  Każdy wierny może zyskiwać odpusty czy to cząstkowe, czy zupełne albo dla siebie, albo ofiarowywać za zmarłych na sposób wstawiennictwa.

Kan. 996 –

§ 1. Tylko ten jest zdolny do uzyskania odpustu, kto został ochrzczony, nie jest ekskomunikowany i znajduje się w stanie łaski, przynajmniej pod koniec wypełniania przepisanych czynności.

§ 2. Aby zaś podmiot zdolny do uzyskania odpustów rzeczywiście je uzyskał, powinien mieć przynajmniej intencję zyskania odpustu oraz wypełnić w określonym czasie i we właściwy sposób nakazane czynności, zgodnie z brzmieniem udzielenia.

 Od 1 do 8 listopada każdy wierny może uzyskać specjalny odpust zupełny (jeden w danym dniu), który ofiaruje się za zmarłych pokutujących w czyśćcu. (Do pozostałych dni w roku przewidziany jest uzyskiwany na tych samych warunkach odpust cząstkowy).

Specjalnymi warunkami (które należy spełnić oprócz warunków zwyczajnych) dla uzyskania odpustu są:

- pobożne nawiedzenie cmentarza;

- odmówienie, choćby w myśli, modlitwy za zmarłych. Powyższe odpusty zyskuje się pod zwykłymi warunkami. Stałe warunki, które trzeba zawsze wypełnić, to: spowiedź św. (bycie w stanie łaski uświęcającej, tzn. wolnym od grzechu ciężkiego), Komunia św. i modlitwa w intencjach Ojca św. oraz decyzja woli dotycząca pragnienia zerwania z przywiązaniem nawet do grzechu lekkiego.

 

 

 

Rekolekcje adwentowe w Parafii p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Bledzewie 15-19.12.2018 r. Poprowadzi ks. Tomasz Niedziela z Towarzystwa Boskiego Zbawiciela (Salwatorianin) z Nałęczowa.

Sobota 15 grudnia

17.00 – Msza św. w Bledzewie (z nauką rekolekcyjną)
18.00 – Nabożeństwo Słowa Bożego w Goruńsku

Niedziela 16 grudnia – (Msza św. z nauką rekolekcyjną)

7.30 – Bledzew
8.45 – Stary Dworek
10.00 – Zemsko
11.15 – Popowo
12.00 – Bledzew
9.15 – Chycina – (Msza św. bez nauki rekolekcyjnej)
10.30 – Goruńsko – (Msza św. bez nauki rekolekcyjnej)

Poniedziałek 17 grudnia

16.30 – Stary Dworek (spowiedź św.)
17.00 – Stary Dworek – Msza św. z nauką rekolekcyjną
18.00 – Bledzew – Msza św. z nauką rekolekcyjną
19.00 – Bledzew – Nabożeństwo adwentowe

Wtorek 18 grudnia

16.30 – Popowo (spowiedź św.)
17.00 – Popowo – Msza św. z nauką
17.00 – Bledzew – spowiedź św.
18.00 – Bledzew – Msza św. z nauką

Środa 19 grudnia (Bledzew)

9.00 – odwiedziny chorych z Komunią św. w Bledzewie
17.30 – spowiedź św.
18.00 – Msza św. z nauką i błogosławieństwem odpustowym
19.00 – „Spotkanie ze Słowem Bożym” w salce na starej plebanii
z rekolekcjonistą ks. Tomaszem Niedzielą.
Zapraszamy wszystkich chętnych

NOWY PORZĄDEK MSZY ŚW. NIEDZIELNYCH
W PAR. ŚW. KATARZYNY ALEKSANDRYJSKIEJ
W BLEDZEWIE OD 2019 R.

Bledzew – godz. 8.00 i 12.30

Stary Dworek – godz. 9.00 (9.30 podczas wakacji)

Zemsko – godz. 10.30 (18.00 w sobotę podczas wakacji)

Popowo – godz. 12.00 (16.45 w sobotę podczas wakacji)

Chycina – godz. 9.30 (19.15 w sobotę podczas wakacji)

Goruńsko – godz. 11.00

SPIS TREŚCI:
1NIEDZIELE SYNODALNE W PARAFII
2. MSZA PIERWSZEJ NIEDZIELI SYNODALNEJ
3. MODLITWA SYNODALNA DO PIĘCIU BRACI MIĘDZYRZECKICH
4. LIST PASTERSKI KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI ZAPOWIADAJĄCY
XVII DIEŃ PAPIESKI
5. 
ABC NABOŻEŃSTWA PIERWSZYCH  PIĘCIU SOBÓT MIESIĄCA 

NIEDZIELE SYNODALNE W PARAFII

24 września 2017 r. (XXV Niedziela Zwykła)
Synod jako forma aktywnej obecności świeckich w Kościele.
29 października 2017 r. (Rocznica poświęcenia kościoła własnego)
Parafia miejscem doświadczenia Kościoła jako wspólnoty.
19 listopada 2017 r. (XXXIII Niedziela Zwykła)
Parafia jako środowisko wzrastania w chrześcijańskim
powołaniu każdego wierzącego.
21 stycznia 2018 r. (III Niedziela Zwykła)
Misyjne powołanie parafii.
11 lutego 2018 r. (VI Niedziela Zwykła)
Parafia jako wspólnota miłosierdzia.

MSZA PIERWSZEJ NIEDZIELI SYNODALNEJ

24 września 2017 r. – XXV Niedziela Zwykła 

         Rozpoczynamy dziś cykl pięciu niedziel synodalnych, który jest kolejnym etapem trwającego I Synodu Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. Homilie wygłaszane podczas tych niedziel we wszystkich parafiach naszej diecezji pomogą nam zapoznać się z ideą i celem synodu. Będzie to także zaproszenie, aby każdy z nas – na miarę swoich możliwości – włączył się w synodalne dzieło. 

Biblijne źródło: Przypowieść o robotnikach w winnicy (Mt 20, 1-16a)

Spójrzmy na dzisiejszą Jezusową przypowieść o robotnikach w winnicy (Mt 20, 1-16a). Winnica jest własnością gospodarza. To on ma prawo decydować, kogo zatrudnia i jaką wyznacza zapłatę za pracę. Gospodarz winnicy umówił się z robotnikami na sprawiedliwe wynagrodzenie, które nie było dla nikogo krzywdzące. Nawet ci, którzy pracowali od biblijnej „godziny trzeciej” (czyli 9.00 rano, licząc od wschodu słońca), mieli prawo czuć się usatysfakcjonowani. A jednak, kiedy pojawiają się inni pracownicy – którzy rozpoczęli pracę później – niemal automatycznie budzi się w pracujących od samego rana robotnikach potrzeba porównywania z nimi, wynikająca zapewne z zazdrości. I tu jest problem – grzech – który bardzo źle działa na wszelkie relacje. Niszczy on tego który zazdrości, ale też całą wspólnotę.

Z perspektywy Królestwa Bożego „zapłata” za służbę na rzecz wspólnoty Kościoła jest sprawiedliwa i zadowalająca. Jest nią bycie blisko Boga i służba Temu, który daje obietnicę przebywania na wieki w doskonałej wspólnocie. Czy jednak jesteśmy zdolni, by bardziej niż porównywać się do innych, szukać dobra Kościoła i zabiegać o życie wieczne?

Gospodarz Winnicy, Bóg, zaprasza nas dzisiaj do stołu eucharystycznego. To doskonała okazja, by prosić Go o szczere pragnienie troski o Kościół, bezinteresownej troski, która w odróżnieniu od postawy oczekiwania, nie budzi rozczarowań.

Nieco teologii: Świeccy w Kościele – communio

W adhortacji Chistifideles laici św. Jan Paweł II do robotników w winnicy przyrównuje członków Kościoła. Mówi on o „zdumiewającej różnorodności powołań w Kościele, w którym wszyscy i każdy są wezwani do pracy, aby przybliżyć nadejście Królestwa Bożego, zgodnie z właściwym sobie powołaniem, stanem, charyzmatem i posługą. Różnorodność ta zależy nie tylko od wieku i płci, przymiotów, a także rodzajów powołania i sytuacji życiowej członków Kościoła. Właśnie owa różnorodność czyni bogactwo Kościoła bardziej żywym i konkretnym” (CL 45). Kościół można więc określić łacińskim słowem communio, które bardzo dobrze oddaje tę myśl – jedność w różnorodności. Tak właśnie Kościół opisał Sobór Watykański II. Za communio kryje się myśl o wspólnocie. Kościół bowiem w najgłębszym sensie jest wspólnotą. Przy czym nie jest to ani jakaś zhierarchizowana korporacja ani też równościowa demokracja. Ani demokratyczność, ani korporacyjność nie wyrażają poprawnie natury Kościoła. Łaciński termin communio pochodzi od dwóch słów: przedrostka con-, który wskazuje na działanie wspólnotowe, oraz słowa munus, czyli ‘obowiązek, zadanie, posługa’. Communio jest więc wspólnotą ludzi, którzy współdzielą ten sam obowiązek, razem ponoszą trudy, są współodpowiedzialni za rzeczywistość, którą tworzą. Kościół jest więc wspólnotą zasadniczo inną wobec świata i musi tę inność objawiać. Wszyscy członkowie Kościoła – choć w różny sposób – wypełniają na wzór samego Jezusa Chrystusa misję prorocką, kapłańską i królewską, to znaczy mają prawo i obowiązek głosić słowo Boże, składać uwielbienie Bogu oraz realizować posługę rządzenia.

W stronę synodu: Wspólna droga

Wspólnotowość Kościoła bardzo praktycznie dochodzi do głosu m. in. podczas synodu. Przyjrzyjmy się pochodzeniu tego słowa. Pochodzi ono z języka greckiego i składa się z przedrostka syn-, czyli ‘z, razem, wespół’ oraz słowa hodos – czyli ‘droga’. Papież Franciszek tak naucza: „Jeżeli rozumiemy, że – jak mówi św. Jan Chryzostom – «Kościół i Synod to synonimy» – bowiem Kościół nie jest niczym innym jak «wędrowaniem razem» owczarni Bożej po ścieżkach historii na spotkanie z Chrystusem Panem – to rozumiemy również, że w jego łonie nikt nie może być «wynoszony» ponad innych. Przeciwnie, w Kościele konieczne jest, żeby ktoś «się uniżył», by oddać się na służbę braci w drodze”. Papież wypowiedział te słowa o synodzie biskupów, ale można je odnieść także do synodu diecezjalnego. Synod to „wspólna droga” różnych członków Kościoła, którzy podejmują wysiłek rozpoznawania nowych wyzwań, jakie stają przed wspólnotą Kościoła lokalnego, i wspólnie poszukują odpowiednich rozwiązań. Podczas synodu Kościół nasłuchuje tego, co mówi Duch do Kościoła (por. Ap 2,7) – rozpoznaje, jak ten głos rozbrzmiewa we wspólnocie, gdzie każdy jest wyposażony w zmysł wiary. Cóż wobec tego możemy zrobić? Jak wziąć udział w dziele synodu? Tu, pośród nas konkretną odpowiedzią na te pytania będzie Parafialny Zespół Synodalny, do pracy którego każdy może się włączyć, podejmując swoją odpowiedzialność za Kościół naszej diecezji.

MODLITWA SYNODALNA DO PIĘCIU BRACI MIĘDZYRZECKICH Święci Bracia Męczennicy z Międzyrzecza, * ogarnięci Bożą Miłością * oddaliście życie dla Chrystusa, * świadcząc o prawdzie Ewangelii. * Niech Wasze wstawiennictwo nam wyprosi * dar Ducha i łaskę przemiany, * aby zbawcza moc Chrztu świętego * kierowała naszą służbą w Kościele. * Pomóżcie nam zachować czujność, * wypraszajcie łaskę modlitwy, * i wspierajcie w składaniu świadectwa. * Chcemy służyć Chrystusowi w potrzebujących * i podejmować odpowiedzialność za sprawy publiczne. * Niech Wasza odwaga * pociągnie małodusznych i umocni słabych, * a wszystkich uwolni od lęku * przed mocami ciemności i potęgami tego świata. * Waszemu wstawiennictwu powierzamy * Synod Zielonogórsko-Gorzowskiego Kościoła, * by gorejące pochodnie Męczenników * prowadziły go ku nowym czasom. * Niech Bóg, w swoim wielkim miłosierdziu, * pochyli się nad naszą słabością * i obdarzy łaską nawrócenia, * a zebrany na Synodzie Kościół * zajaśnieje pięknem Oblubienicy Chrystusa, * który żyje i króluje na wieki wieków. Amen.

 

MSZA DRUGIEJ NIEDZIELI SYNODALNEJ

 29 października 2017 r. – Rocznica poświęcenia kościoła własnego

         Dzisiejsza niedziela jest w naszej diecezji drugą niedzielą synodalną. Co miesiąc wspólnie wsłuchujemy się w słowo Boże, aby szukać w nim inspiracji dla trwającego I Synodu Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej i dla naszego w nim uczestnictwa. 

Biblijne źródło: Kościół zbudowany na Piotrze (Mt 16, 13-19)

Jezus doskonale potrafi zadawać pytania. Nie ocenia niczyjej wiary, nie wmawia nikomu poglądów. On po prostu pyta. Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego? To pytanie bardzo ogólne. Służy ono podprowadzeniu pod kolejne: A wy za kogo Mnie uważacie? Przedziwne jest to, że wszyscy inni widzieli w Jezusie kogoś z przeszłości, kogo już nie ma. Szymon Piotr, jako reprezentant wspólnoty Apostołów, wyznaje, że Jezus jest Bogiem, i to Bogiem żywym. To wyznanie wypływa z doświadczenia. To nie są tylko słowa. I dzięki spotkaniu Jezusa jako Boga żyjącego, Piotr godzi się, by na nim Chrystus zbudował Kościół.

Kościół jest piękny także dzisiaj. Ma w sobie ogromne bogactwo, jakim jest obecność żyjącego Boga. Często niestety o tym zapominamy, skupiając się jedynie na przykazaniach i obowiązkach wobec Boga i Kościoła. Dopiero, kiedy wrócimy do istoty chrześcijaństwa czyli osobistej relacji z żywym Bogiem, Kościół stanie się dla nas nie tylko instytucją, ale miejscem, które będzie nam dawać radość i moc. 

Nieco teologii: Kościół lokalny w jedności z biskupem i Piotrem

Kościół jako wspólnota zbawienia realizuje swoje powołanie za pośrednictwem parafii, o ile ta trwa we wspólnocie z biskupem diecezjalnym i papieżem. Parafia jest sposobem objawienia się Kościoła w czasie i przestrzeni. To objawienie nigdy nie dokonuje się w sposób abstrakcyjny, ale zawsze jest „uwikłane” w konkretne życie ludzi. Dlatego każda parafia, każda wspólnota lokalna musi szukać swego własnego kształtu i profilu. To parafia kształtuje środowisko wiary każdego z nas. Parafia jest miejscem „pierwszego kontaktu” z Kościołem. Zewnętrznym i materialnym wyrazem parafii jest świątynia, której rocznicę poświęcenia obchodzimy. Każdy kościół jest nie tylko „domem Boga” (domus Dei), ale także domem wspólnoty (domus ecclesiae), gdzie lud Boży się gromadzi, aby razem składać Bogu uwielbienie, dziękczynienie oraz prosić o odpuszczenie grzechów. Odpowiedzialność za świątynię – dom zbudowany z kamieni jest wyrazem kondycji duchowej świątyni, jaką jest wspólnota wiernych. 

W stronę synodu: Parafia – doświadczenie wspólnoty Kościoła

Skoro parafia jest i ma się coraz bardziej stawać przestrzenią spotkania z Chrystusem i Jego Kościołem, to – podobnie jak świątynia parafialna – parafia musi być domem. Czy tak jest? Czy w mojej parafii mam doświadczenie wspólnoty Kościoła? Od pytania „Kim jest dla mnie Chrystus?” trzeba przejść do pytania „Czym jest dla mnie Kościół?” oraz „Kim ja jestem w Kościele?” oraz „Kim ja jestem w parafii?”. W odniesieniu do własnej wspólnoty parafialnej można przyjąć dwie odmienne postawy: konsumpcji albo partycypacji. W pierwszym parafia staje się instytucją usługową, a wierny jej klientem. Dojrzała obecność w parafii to przejście od postawy klienta do domownika, który – adekwatnie do swojej roli – jest współodpowiedzialny za dom. Synod, a przede wszystkim parafialne zespoły synodalne, to właśnie szkoła współodpowiedzialności za dom, którym jest parafia oraz świątynia parafialna. Tak mówi o tym też Kodeks Prawa Kanonicznego (kościelnego), według którego proboszcz zarządza parafią przy współpracy „niosących pomoc wiernych świeckich” (kan. 519). Włączając się w życie parafialnej wspólnoty i troszcząc się o jej rozwój, przyczyniamy się jednocześnie do większego wzrostu tego dobra wspólnego dobra, jakim jest Kościół diecezjalny. Dlatego podczas spotkań Parafialnego Zespołu Synodalnego podejmujemy też część odpowiedzialności za naszą diecezji i jej synod.

 

List pasterski Konferencji Episkopatu Polski zapowiadający XVII Dzień Papieski
obchodzony 8 października 2017 roku

IDŹMY NAPRZÓD Z NADZIEJĄ! 

Umiłowani w Chrystusie Panu!
Siostry i Bracia!
            W najbliższą niedzielę będziemy obchodzić XVII Dzień Papieski. Jego hasło brzmi: Idźmy naprzód z nadzieją! Zostało ono zaczerpnięte ze słów zawartych w przesłaniu, które na przełomie tysiącleci skierował do Kościoła św. Jan Paweł II (NMI, 58). Dzisiaj, po 16 latach, słowa te nie straciły niczego ze swej aktualności. Nadal są dla nas bardzo trafnym przynagleniem. Tym bardziej, że jesteśmy ubogaceni przeżyciem Światowych Dni Młodzieży w Krakowie w lipcu 2016 roku i związaną z nimi wizytą papieża Franciszka w naszej Ojczyźnie. Ponadto zakończyliśmy obchody Jubileuszu 1050-lecia chrztu Polski, podczas którego dziękowaliśmy Bogu za dar wiary obecny w naszej Ojczyźnie od ponad tysiąclecia. Znajdujemy się w jakimś sensie w sytuacji analogicznej do tej po zakończeniu obchodów Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, kiedy św. Jan Paweł II ogłosił List Apostolski Novo Millenio Ineunte zawierający wezwanie: Idźmy naprzód z nadzieją! Każdy jubileusz jest bowiem nie tylko wspomnieniem i uczczeniem rocznicy, ale nade wszystko otwarciem nowej perspektywy dla wiary. Chciejmy więc na nowo usłyszeć dziś wezwanie do prawdziwie chrześcijańskiej nadziei.

Słowo Boże mówi o nadziei

Dzisiejsze czytania mszalne wskazują na najgłębsze fundamenty chrześcijańskiej nadziei. Nie wynika ona z ufności w nasze siły i zdolności, nie jest oparta na szczęśliwym zbiegu okoliczności czy łaskawości losu, nie jest także dobrym nastrojem czy tanim pocieszeniem. Nadzieja rozpalająca serce człowieka wierzącego płynie natomiast z Boga, z Jego mocy i miłości, która nas otacza. Już pierwsze czytanie ukazuje, że Bóg niezmiennie stawia przed człowiekiem wyraźne, jasne wymagania, zachęcając go do wybierania dobra i porzucenia grzechu. Pójście tą drogą oznacza w konsekwencji nową, lepszą historię życia, spełniającą pragnienie ludzkiego serca, które – choć czasami nie do końca świadomie – tęskni jednak za świętością i wypływającym z niej pokojem. Modlitwa wyrażona w psalmie odwołuje się do miłosierdzia, które Bóg okazuje człowiekowi. Święty Paweł zaś usilnie zachęca każdego z nas, odwołując się do napomnienia w Chrystusie, do mocy przekonującej Miłości, aby odpowiedzieć miłością na Bożą miłość. Wreszcie wskazuje nam na uniżenie i wyniszczenie, jakiemu dobrowolnie poddał się dla naszego zbawienia Syn Boży, co oznacza, że i Jego uczniowie powinni uzbroić się w pokorę. W dzisiejszej Ewangelii widzimy natomiast postawę, która powinna być owocem chrześcijańskiej nadziei. Chrystus Pan pochwala drugiego syna, który potrafi wypełnić wezwanie ojca kierowane do niego. Wezwanie to mogło być trudne, niezgodne z jego wcześniejszymi zamiarami, dlatego spowodowało pierwotną odmowę. Jezus Chrystus tym samym wskazuje na prawdziwą wiarę, domagającą się przemiany wewnętrznej, prowadzącą do zmiany postaw życiowych.

Nadzieja w życiu św. Brata Alberta

Przeżywamy obecnie rok Świętego Brata Alberta. Niewątpliwie był to człowiek, który potrafił dojrzewać w nadziei i miłości. Nie poddawał się, gdy przychodziły trudności, których doznał wiele. Był przy tym niezwykle konsekwentny w swych wyborach życiowych. Pozwolił, by kształtowała go miłość – jak napisał o nim młody kapłan Karol Wojtyła w dramacie pt. Brat naszego Boga. Życie św. Brata Alberta jest wyraźnym znakiem, że głęboko przyjęta chrześcijańska nadzieja nie jest indywidualistyczna, prowadzi do innych, zwłaszcza do potrzebujących. Nie cofa się przed cierpieniem, jest zdolna do wyrzeczeń, promieniuje na innych i ich inspiruje. Młody Adam Chmielowski, ożywiony miłością do Ojczyzny, podjął walkę zbrojną z zaborcami. Pełna poświęcenia postawa szybko naznaczyła go dozgonnym znamieniem – w wieku 18 lat, walcząc w Powstaniu Styczniowym, stracił nogę. Odkrywając w sobie talent malarski kształcił się artystycznie w Warszawie i Monachium. Jednak później zaczął bardziej cenić życie pośród i dla ludzi, których wydaje się, że nikt inny nie cenił. Powiedział o nim kardynał Karol Wojtyła: „rzucony na kolana przed majestatem Bożym, upadł na kolana przed majestatem człowieka i to najbiedniejszego, najbardziej upośledzonego, przed majestatem ostatniego nędzarza”. Brat Albert zamieszkał w krakowskiej miejskiej ogrzewalni razem z bezdomnymi i tułaczami, z alkoholikami i przeżywającymi przeróżne dramaty życiowe. Zostawił dla nich wszystko. Zrozumiał, że tylko w taki sposób będzie w stanie dać tym ludziom prawdziwą nadzieję; nadzieję pochodzącą od Boga. Poszedł drogą heroicznej miłości. Ofiarował nie tylko coś od siebie, ale przede wszystkim dał samego siebie. Takim stylem życia potrafił zainspirować innych, zyskując sobie miano „najpiękniejszego człowieka swego pokolenia”. Wspólnotowy wymiar jego nadziei ujawnił się także w założeniu Zgromadzenia Braci Albertynów, a później Zgromadzenia Sióstr Albertynek. 

Nadzieja w wymiarze społecznym

Ojciec Święty Benedykt XVI przypomina w encyklice Spe salvi, że „każde poważne i prawe działanie człowieka jest czynną nadzieją” (Spe salvi, 35). Opatrzność Boża pozwala nam cieszyć się niezmierzoną ilością takich błogosławionych działań, podejmowanych wczoraj i dziś w przestrzeni indywidualnej i publicznej. Niewątpliwie w tę perspektywę wpisuje się nadchodzący jubileusz 100-lecia odzyskania niepodległości przez naszą Ojczyznę.
Odzyskana wolność pozwoliła między innymi na utworzenie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. U podstaw jego powołania legło przekonanie, że odradzająca się w wymiarze państwowym Polska, aby była silna, musi kształcić inteligencję świadomą swych chrześcijańskich korzeni. Uczelnia ta wkracza właśnie w jubileuszowy, setny rok działalności. W swej bogatej historii szczyci się niemal ćwierćwieczną współpracą z księdzem, późniejszym biskupem, arcybiskupem i kardynałem – Karolem Wojtyłą, który kierował Katedrą Etyki na Wydziale Filozofii aż do pamiętnego październikowego konklawe w 1978 roku. Katolicki Uniwersytet Lubelski odegrał nie do przecenienia rolę budzenia nadziei w czasach, kiedy o nią było naprawdę trudno. Jest on dowodem na to, iż warto podejmować wyzwania dalekosiężne, angażujące umysły i serca wielu, aby ewangelicznie przemieniać oblicze tej ziemi. Na tym polega także prawdziwy patriotyzm.
            Opisując współczesną sytuację kulturową i społeczną Ojciec Święty Franciszek zauważa: „W kulturze często zdominowanej przez technikę jest jakby coraz więcej różnych form smutku i samotności, w które popadają ludzie, także wielu młodych. Przyszłość rzeczywiście zdaje się być zakładnikiem niepewności, która nie pozwala na osiągnięcie stabilizacji. W ten sposób często rodzą się uczucia melancholii, smutku i nudy, które mogą powoli doprowadzić do rozpaczy. Potrzebni są świadkowie nadziei i prawdziwej radości, aby odpędzić iluzje, które obiecują łatwe szczęście ze sztucznymi rajami. Głęboka pustka wielu osób może być wypełniona przez nadzieję, jaką nosimy w sercach, z wypływającą z niej radością. Istnieje wielka potrzeba poznania radości, która objawia się w sercu dotkniętym przez miłosierdzie. Doceńmy zatem słowa Apostoła: „Radujcie się zawsze w Panu” (Flp 4,4; por. 1 Tes 5, 16) (Misericordia et Misera, 3).            Nadzieja jest zawsze spodziewaniem się dobra. My, chrześcijanie opieramy ją na wierności Boga, na Jego nieodwołalnej miłości miłosiernej, jaką nieustannie okazuje każdemu nas. Jest ona niemal na wyciągnięcie ręki. Jeśli pozwolimy Bogu działać w nas samych, wówczas objawi On swą moc, która będzie widoczna w życiu indywidualnym, rodzinnym, społecznym, politycznym, narodowym i międzynarodowym.

Siostry i Bracia!

Za tydzień, dziękując Bogu za wielki pontyfikat św. Jana Pawła II, przeżywać będziemy XVII Dzień Papieski pod hasłem Idźmy naprzód z nadzieją! Odbędzie się wtedy zbiórka środków na fundusz stypendialny Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, która została powołana przez Konferencję Episkopatu Polski. Od siedemnastu lat jest ona żywym pomnikiem św. Jana Pawła II.
Wsparcie dla Fundacji, o które z ufnością prosimy, umożliwia realizowanie nadziei uzdolnionej młodzieży pochodzącej z niewielkich miejscowości, z niezamożnych rodzin. Dzięki darczyńcom już cztery tysiące młodych ludzi mogło z powodzeniem ukończyć studia na najlepszych polskich uczelniach. Ufamy, że tegoroczna kwesta pozwoli na kontynuowanie stypendiów i pokrycie kosztów formacyjnych obozów wakacyjnych dla uczniów gimnazjów, szkół ponadgimnazjalnych i studentów. Takich stypendystów jest obecnie około dwa tysiące. Fundacja wspiera ich od początku gimnazjum do ukończenia studiów. Ofiarność każdego darczyńcy otwiera przed tymi młodymi ludźmi zachwycające horyzonty nadziei. Za zrozumienie i wsparcie tego dzieła – tak bliskiego sercu św. Jana Pawła II – serdecznie dziękujemy. Bóg zapłać!

Rozpoczynając miesiąc różańca prośmy Niepokalaną Dziewicę, Gwiazdę Nadziei, aby uzdolniła nas do podjęcia z entuzjazmem papieskiego wezwania: Idźmy naprzód z nadzieją! Wypowiedzmy za św. Janem Pawłem II słowa modlitwy: „Maryjo, naucz nas Twojego zawierzenia, Twojej nadziei i Twojej miłości. Naucz nas wychodzić ku Twojemu Synowi. Prowadź nas do Niego. Niech On będzie odpowiedzią na wszystkie nasze pytania. Naucz nas wychodzić ku innym ludziom, może bardziej biednym i samotnym niż każdy z nas” (Częstochowa, 15 sierpnia 1991 r.).
Na podążanie szlakami wytyczanymi przez prawdziwie chrześcijańską nadzieję z serca wszystkim błogosławim 

Podpisali: Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi
obecni na 376. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski,
Zakopane, 6-7 czerwca 2017 r. 

List należy odczytać w niedzielę, 1 października 2017 r.

ABC NABOŻEŃSTWA PIERWSZYCH  PIĘCIU SOBÓT MIESIĄCA

Wynagrodzenie składane Niepokalanemu Sercu Maryi

1. Wielka obietnica Matki Bożej Fatimskiej
W Fatimie 13 lipca 1917 r. Matka Boża powiedziała: „Widzieliście piekło, do którego idą dusze biednych grzeszników. Bóg chce je uratować, Bóg chce rozpowszechnić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Jeżeli uczyni się to, co wam powiem, wielu zostanie przed piekłem uratowanych i nastanie pokój na świecie”.
„Przybędę, by prosić o poświęcenie Rosji memu Niepokalanemu Sercu i o Komunię św. wynagradzającą w pierwsze soboty. Jeżeli moje życzenia zostaną spełnione, Rosja nawróci się i zapanuje pokój. Jeśli nie, bezbożna propaganda rozszerzy swe błędne nauki po świecie, wywołując wojny i prześladowanie Kościoła. Dobrzy będą męczeni, Ojciec Święty będzie wiele cierpiał. Różne narody zginą, na koniec moje Niepokalane Serce zatriumfuje”.

Siedem lat po zakończeniu fatimskich objawień Matka Boża zezwoliła siostrze Łucji na ujawnienie treści drugiej części tajemnicy fatimskiej. Jej przedmiotem było nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi. 10 grudnia 1925 r. objawiła się siostrze Łucji Maryja z Dzieciątkiem i pokazała jej cierniami otoczone serce.
Dzieciątko powiedziało:
“Miej współczucie z Sercem Twej Najświętszej Matki, otoczonym cierniami, którymi niewdzięczni ludzie je wciąż na nowo ranią, a nie ma nikogo, kto by przez akt wynagrodzenia te ciernie powyciągał”.
Maryja powiedziała:
“Córko moja, spójrz, Serce moje otoczone cierniami, którymi niewdzięczni ludzie przez bluźnierstwa i niewierności stale ranią. Przynajmniej ty staraj się nieść mi radość i oznajmij w moim imieniu, że przybędę w godzinie śmierci z łaskami potrzebnymi do zbawienia do tych wszystkich, którzy przez pięć miesięcy w pierwsze soboty odprawią spowiedź, przyjmą Komunię świętą, odmówią jeden Różaniec i przez piętnaście minut rozmyślania nad piętnastu tajemnicami różańcowymi towarzyszyć mi będą w intencji zadośćuczynienia”.

2. Dlaczego ma to być „pięć sobót” wynagradzających, a nie dziewięć lub siedem na cześć Matki Bożej Bolesnej?
Siostra Łucja odpowiada: „Pozostając przez część nocy z 29 na 30 maja 1930 roku w kaplicy z naszym Panem i rozmawiając z Nim o czwartym i piątym pytaniu, poczułam się nagle mocniej owładnięta Bożą obecnością. Jeśli się nie mylę, zostało mi objawione, co następuje: Córko, motyw jest prosty: Jest pięć rodzajów obelg i bluźnierstw wypowiadanych przeciwko Niepokalanemu Sercu Maryi.
Pierwsze: Bluźnierstwa przeciw Niepokalanemu Poczęciu.
Drugie: Przeciwko Jej Dziewictwu.
Trzecie: Przeciwko Bożemu Macierzyństwu, kiedy jednocześnie uznaje się Ją wyłącznie jako Matkę człowieka.
Czwarte: Bluźnierstwa tych, którzy starają się otwarcie zaszczepić w sercach dzieci obojętność, wzgardę, a nawet nienawiść do tej Niepokalanej Matki.
Piąte: Bluźnierstwa tych, którzy urągają Jej bezpośrednio w Jej świętych wizerunkach. Oto, droga córko, motyw, który kazał Niepokalanemu Sercu Maryi prosić mnie o ten mały akt wynagrodzenia. A poza względem dla Niej chciałem poruszyć moje miłosierdzie, aby przebaczyło tym duszom, które miały nieszczęście Ją obrazić. Co do ciebie, zabiegaj nieustannie swymi modlitwami i ofiarami, aby poruszyć Mnie do okazania tym biednym duszom miłosierdzia”.
Jezus powiedział do siostry Łucji: „To prawda, moja córko, że wiele dusz zaczyna, lecz mało kto kończy i ci, którzy kończą, mają za cel otrzymanie przyrzeczonych łask. Ja jednak wolę tych, którzy odprawią pięć pierwszych sobót w celu wynagrodzenia Niepokalanemu Sercu twojej Matki Niebieskiej, niż tych, którzy odprawią piętnaście, bezdusznie i z obojętnością”.

3. Warunki nabożeństwa pierwszych sobót – co jest wymagane, aby uczynić zadość temu nabożeństwu?

Warunek 1 – Spowiedź w pierwszą sobotę miesiąca.
„Łucja przedstawiła Jezusowi trudności, jakie niektóre dusze miały co do spowiedzi w sobotę i prosiła, aby spowiedź święta mogła być osiem dni ważna. Jezus odpowiedział: Może nawet wiele dłużej być ważna pod warunkiem, ze ludzie są w stanie łaski, gdy Mnie przyjmują i że mają zamiar zadośćuczynienia Niepokalanemu Sercu Maryi”.
Spowiedź można odbyć na przykład w ramach pierwszego piątku miesiąca, pamiętając jednak o intencji wynagradzającej Niepokalanemu Sercu Maryi.
Do spowiedzi – co istotne – należy przystąpić z intencją zadośćuczynienia za zniewagi wobec Niepokalanego Serca Maryi. Intencję można wzbudzić podczas przygotowania się do spowiedzi lub w trakcie otrzymywania rozgrzeszenia.

Przed spowiedzią można odmówić taką lub podobną modlitwę:
Boże, pragnę teraz przystąpić do świętego sakramentu pojednania, aby otrzymać przebaczenie za popełnione grzechy, szczególnie za te, którymi świadomie lub nieświadomie zadałem ból Niepokalanemu Sercu Maryi. Niech ta spowiedź wyjedna Twoje miłosierdzie dla mnie oraz dla biednych grzeszników, by Niepokalane Serce Maryi zatriumfowało wśród nas.

Można także podczas otrzymywania rozgrzeszenia odmówić akt żalu:
Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu, szczególnie za moje grzechy przeciwko Niepokalanemu Sercu Maryi.

Warunek 2 – Komunia św. w pierwszą sobotę miesiąca.

Po przyjęciu Komunii św. należy wzbudzić intencję wynagradzającą. Można odmówić taką lub inną modlitwę:
Najchwalebniejsza Dziewico, Matko Boga i Matko moja! Jednocząc się z Twoim Synem pragnę wynagradzać Ci za grzechy tak wielu ludzi przeciw Twojemu Niepokalanemu Sercu. Mimo własnej nędzy i nieudolności chcę uczynić wszystko, by zadośćuczynić za te obelgi i bluźnierstwa. Pragnę Najświętsza Matko, Ciebie czcić i całym sercem kochać. Tego bowiem ode mnie Bóg oczekuje. I właśnie dlatego, że Cię kocham, uczynię wszystko, co tylko w mojej mocy, abyś przez wszystkich była czczona i kochana. Ty zaś, najmilsza Matko, Ucieczko grzesznych, racz przyjąć ten akt wynagrodzenia, który Ci składam. Przyjmij Go również jako akt zadośćuczynienia za tych, którzy nie wiedzą, co mówią, w bezbożny sposób złorzeczą Tobie. Wyproś im u Boga nawrócenie, aby przez udzieloną im łaskę jeszcze bardziej uwydatniła się Twoja macierzyńska dobroć, potęga i miłosierdzie. Niech i oni przyłączą się do tego hołdu i rozsławiają Twoją świętość i dobroć, głosząc, że jesteś błogosławioną między niewiastami, Matką Boga, której Niepokalane Serce nie ustaje w czułej miłości do każdego człowieka. Amen.

Warunek 3 – Różaniec (jedna część) w pierwszą sobotę miesiąca.
Rozpoczynając różaniec należy wzbudzić intencję wynagradzającą, powiedzieć Matce Najświętszej, że będziemy się modlić, by ratować grzeszników i okazać Jej dowód miłości.
Jeśli modlimy się prywatnie, spróbujmy zrobić to własnymi słowami. Jeżeli odmawiamy różaniec we wspólnocie, można odmówić następującą modlitwę:
Królowo Różańca Świętego. Oto klękamy do modlitwy, by w pierwszą sobotę odmówić różaniec, o który prosiłaś. Chcemy przez niego zadośćuczynić za grzechy swoje, naszych bliskich, naszej Ojczyzny i całego świata. Pragniemy modlić się szczególnie za tych, którzy najdalej odeszli od Boga i najbardziej potrzebują Jego miłosierdzia. Wspomóż nas, abyśmy pamiętali o tej intencji wyznaczonej przez Ciebie. Pomóż nam wynagradzać naszym różańcem cierpienia Twego Niepokalanego Serca i Najświętszego Serca Jezusowego.

Po każdej tajemnicy różańca należy odmówić Modlitwę:
O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba i dopomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia.

Warunek 4 – Piętnastominutowe rozmyślanie nad tajemnicami różańcowymi w pierwszą sobotę miesiąca.
Podejmujemy piętnaście minut rozmyślania o ściśle określonej przez niebo tematyce: mamy pochylić się nad jedną (lub kilkoma) z tajemnic różańca. Możemy rozmyślać nad dowolną tajemnicą, również nowymi tajemnicami: tajemnicami światła.
Wzbudźmy intencję wynagradzającą za grzeszników, którzy nie chcą słuchać Matki Najświętszej ani być Jej dziećmi, którzy okazują Maryi obojętność, a nawet Ją nienawidzą i wiele czynią, by pomniejszyć Jej chwałę.
Możemy w tym celu odmówić następującą modlitwę:
Matko Najświętsza, Niepokalana Maryjo!
Z radością przyjmuję Twe zaproszenie do udziału w Twoim rozmyślaniu. W pierwsze soboty otwierasz Swe Niepokalane Serce dla każdego, kto pragnie wlać we własne serce te najważniejsze znaki, jakie Bóg ukazał nam we Fatimie. Proszę, otwórz przede mną Swoje Serce. Ośmielam się prosić o to z całą pokorą, ale i z dziecięcą śmiałością, ponieważ chcę Cię naśladować, ponieważ chcę żyć miłością do Twego Syna, ponieważ pragnę zawsze trwać w stanie łaski i miłować Twój święty Różaniec, wreszcie – ponieważ pragnę wszystkiego, co tylko mogę ofiarowywać w duchu zadośćuczynienia za grzeszników. Daj mi uczestniczyć w Twym rozmyślaniu, a ja obiecuję wprowadzać w życie Słowo, które wlejesz do mego małego serca, by stawało się coraz milsze Tobie, bliższe Tobie, podobniejsze do Twego Niepokalanego Serca. A jeśli chcesz, zawsze możesz zabrać me serce, a dać mi Swoje – jak uczyniłaś to z tyloma swoimi dziećmi. Będę wtedy duszą najszczęśliwszą na świecie!

Piętnastominutowe rozmyślanie (przykładowe tematy rozmyślania nad pierwszą tajemnicą radosną)

4.1. Najpierw odmawia się modlitwę wstępną:
Zjednoczony ze wszystkimi aniołami i świętymi w niebie, zapraszam Ciebie, Maryjo, do rozważania ze mną tajemnic świętego różańca, co czynić chcę na cześć i chwałę Boga oraz dla zbawienia dusz.

4.2. Należy przypomnieć sobie relację ewangeliczną (Łk 1,26 – 38). Odczytaj tekst powoli, w duchu głębokiej modlitwy.

4.3. Z pokora pochyl się nad misterium swojego zbawienia objawionym w tej tajemnicy różańcowej. Rozmyślanie można poprowadzić według następujących punktów:
a. rozważ anielskie przesłanie skierowane do Maryi,
b. rozważ odpowiedź Najświętszej Maryi Panny,
c. rozważ wcielenie Syna Bożego.

4.4. Z kolei zjednocz się z Maryją w ufnej modlitwie. Odmów w skupieniu Litanię Loretańską. Na zakończenie dodaj:
Niebieski Ojcze, zgodnie z Twoją wolą wyrażoną w przesłaniu anioła, Twój Syn Jednorodzony stał się człowiekiem w łonie Najświętszej Dziewicy Maryi. Wysłuchaj moich próśb i dozwól mi znaleźć u Ciebie wsparcie za Jej orędownictwem, ponieważ z wiarą uznaję Ją za prawdziwą Matkę Boga. Amen.

5.5. Na zakończenie wzbudź w sobie postanowienia duchowe.

Będę gorącym sercem miłował Matkę Najświętszą i każdego dnia oddawał Jej cześć.
Będę uczył się od Maryi posłusznego wypełniania woli Bożej, jaką Pan mi ukazuje co dnia.
Obudzę w sobie nabożeństwo do mojego Anioła Stróża.

4. A jeśli ktoś nie może spełnić warunków w sobotę, czy może wypełnić je w niedzielę?
Siostra Łucja odpowiada: „Tak samo zostanie przyjęte praktykowanie tego nabożeństwa w niedzielę następującą po sobocie, jeśli moi kapłani ze słusznej przyczyny zezwolą na to duszom”.

5. Korzyści: jakie łaski zostały obiecane tym, którzy choć raz je odprawią?
„Duszom, które w ten sposób starają się mi wynagradzać – mówi Matka Najświętsza – obiecuję towarzyszyć w godzinie śmierci z wszystkimi łaskami potrzebnymi do zbawienia”.

6. Intencja wynagradzająca. 
Jak ważna jest intencja zadośćuczynienia, przypomina sam Jezus, który mówił siostrze Łucji, że wartość nabożeństwa uzależniona jest od tego, czy ludzie „mają zamiar zadośćuczynić Niepokalanemu Sercu Maryi”. Dlatego siostra Łucja rozpoczyna swe zapiski uwagą: „Nie zapomnieć o intencji wynagradzania, która jest bardzo ważnym elementem pierwszych sobót”.

7. Warunki rzeczywiście proste, ale czy są wypełniane?
„Jeśli zrobi się to, co ja wam mówię, wiele dusz zostanie uratowanych, nastanie pokój na świecie. Wojna się skończy”- mówi Maryja. Trzeba zatem wypełnić to, o co prosi Niebo. Prośba Maryi dotyczy czterech warunków, zatem wszystkie cztery należy wypełnić, a nie jedynie dowolnie wybrane. Jeśli mowa jest o intencji wynagradzającej Niepokalanemu Sercu Maryi, to taka intencja winna nam przyświecać w trakcie nabożeństwa pierwszych sobót. Matka Boża prosi, by Jej towarzyszyć przez 15 minut, rozmyślając o tajemnicach różańcowych, zatem nie zapominajmy o medytacji, której temat jest jasno sprecyzowany i nie ma tu dowolności. Maryja prosi ponadto nie tylko o różaniec, ale również o rozmyślanie, zatem zwróćmy uwagę, by nie utożsamiać rozważań w czasie różańca z rozmyślaniem o tajemnicach różańcowych. Pamiętajmy: medytacja, niezależna od modlitwy różańcowej, jest niezmiernie istotna i nie możemy jej pomijać.

8. Czy nabożeństwo pierwszych sobót jest jeszcze dziś aktualne?
Ojciec Święty Benedykt XVI odpowiada: „Łudziłby się ten, kto sądziłby, że prorocka misja Fatimy została zakończona”. „W tym sensie posłanie nie jest zakończone, chociaż obydwie wielkie dyktatury zniknęły. Trwa cierpienie Kościoła i trwa zagrożenie człowieka, a tym samym nie ustaje szukanie odpowiedzi; dlatego wciąż aktualna pozostaje wskazówka, którą dała nam Maryja. Także w obecnym utrapieniu, gdy siła zła w najprzeróżniejszych formach grozi zdeptaniem wiary. Także teraz koniecznie potrzebujemy tej odpowiedzi, której Matka Boża udzieliła dzieciom”.
Do dziś pozostają również aktualne słowa siostry Łucji: „Najświętsza Maryja Panna obiecała odłożyć bicz wojny na później, jeśli to nabożeństwo będzie propagowane i praktykowane. Możemy dostrzec, że odsuwa Ona tę karę stosownie do wysiłków, jakie są podejmowane, by je propagować. Obawiam się jednak, że mogliśmy uczynić więcej niż czynimy i że Bóg, mniej niż zadowolony, może podnieść ramię swego Miłosierdzia i pozwolić, aby świat był niszczony przez to oczyszczenie. A nigdy nie było ono tak straszne, straszne”. Nabożeństwo pierwszych pięciu sobót miesiąca jest wciąż wezwaniem dla Kościoła i każdego z nas; nadal możemy twierdzić, iż moglibyśmy więcej uczynić, by było ono znane i praktykowane.
Rodzi się jednak pytanie: po cóż nam dziś to nabożeństwo? Nie zapominajmy jednak, iż to „Bóg chce ustanowić na świecie nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi”. Zatem sam Stwórca Nieba i Ziemi wyciąga pomocną dłoń człowiekowi przez Maryję, a to zupełnie zmienia postać rzeczy. Siostra Łucja z wielką prostotą poucza wszystkich wątpiących w sens tego nabożeństwa, iż „Bóg jest Ojcem i lepiej od nas rozumie potrzeby swoich dzieci” i pragnie „ułatwić nam drogę dostępu do Siebie”.

NABOŻEŃSTWO stanowi istotę przesłania Matki Bożej i jest wezwaniem skierowanym do każdego z nas. Jeśli mówimy o pobożności fatimskiej, to nie możemy jej utożsamiać jedynie z 13. dniem miesiąca od maja do października. Fatima bowiem woła o nabożeństwo pięciu pierwszych sobót miesiąca. Nie wypełnimy fatimskiego przesłania, jeśli nie będziemy wynagradzać Niepokalanemu Sercu Maryi w pierwsze soboty.

Modlitwy Anioła z Fatimy

O Boże mój, wierzę w Ciebie, uwielbiam Ciebie,
ufam Tobie i miłuję Ciebie.
Proszę Cię o przebaczenie dla tych, którzy w Ciebie nie wierzą,
Ciebie nie uwielbiają, nie ufają Tobie i Ciebie nie miłują.

Trójco Przenajświętsza, Ojcze, Synu i Duchu Święty.
W najgłębszej pokorze cześć Ci oddaję i ofiaruję Tobie
Przenajdroższe Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo Jezusa Chrystusa,
obecnego na ołtarzach całego świata
jako wynagrodzenie za zniewagi,
świętokradztwa i obojętność, którymi jest On obrażany.
Przez nieskończone zasługi Jego Najświętszego Serca
i przez przyczynę Niepokalanego Serca Maryi,
proszę Cię o łaskę nawrócenia biednych grzeszników.